Bestemming 3: Goa

We zijn nu in Mumbai (Bombay), waar we veel negatieve verhalen over hoorden van andere reizigers. Gelukkig hebben we ons hier niets van aangetrokken, want de stad is heel mooi en gezellig! Hiervoor zijn we een week in Goa geweest, waar we kort wat over vertellen. Het is hier zo smoorheet dat we niet in staat zijn om hier een diepzinnige beschouwing over te geven (oke, er komt een leuke film op starmovies).

11 t/m 18 mei zijn we in Goa, de kleinste staat van India, geweest. De eerste drie dagen zijn we heel actief geweest in Noord-Goa. Na drie maanden allerlei mysterieuze spices te hebben geproefd, vonden we het tijd om in de spice plantation te ontdekken wat ons voorgeschoteld werd. Eindelijk, eindelijk mochten ook wij de bindi (stip op het voorhoofd) dragen. We dachten allebei dat we goed ontwikkelde culinaire neuzen hebben, maar we vonden alles tijdens de rondleiding naar kruidnagel ruiken.

Na een stevige, spicy maaltijd hadden we genoeg energie om lekker te badderen met een olifant. Eerst hebben we zijn tere huidje gescrubd met kokosnootbast. Hierna hadden we wel een douche verdiend. Zo gezegd, zo gedaan: we klommen op de rug van Jumbo, waarna hij de hele rivier leegzoog om het water over ons heen te smijten. Dat was een verfrissende, maar vooral lachwekkende ervaring!

De volgende dag gingen we op dolfijnenjacht. Helaas waren we niet de enigen die met een bootje op zoek gingen naar dolfijnen. Elke keer als er een stukje vin te zien was, raceten alle boten erop af. Uiteindelijk hebben we wel wat dolfijnen gezien, maar ze waren te snel om ze te fotograferen.

Onderweg werd er vrolijk vanuit de gevangenis naar ons gezwaaid, wat wij even vrolijk beantwoorden. Wij weten waar we onze vrienden zoeken.

Na de boottocht hebben we alles gedaan wat er op het strand te doen was. Eerst werden we door een speetboot getrokken terwijl we op een rubberband zaten. Daarna raadde iedereen ons wel erg enthousiast aan om de bananenboot uit te proberen. Dit is hetzelfde principe, maar nu werden we (op volle snelheid) vanaf de band het water in gesmeten. Het was echt lachen, maar de rest van de dag liepen we met stijve nekken rond. Dit weerhield ons er niet van om de waterscooter en het parasailen uit te proberen. Dit laatste was het meest spectaculair! We hingen in een parachute aan een boot. Dit gaf ons prachtig uitzicht op de omgeving.

We lieten ons beach resort achter om op weg te gaan naar ons hutje op Palolem Beach in Zuid-Goa. Hier valt niet zoveel over te vertellen. Onze dagen hier bestonden uit zwemmen, lezen, eten, wandelen en slapen.

Afgelopen maandagavond stond er een busreis gepland naar Mumbai. Midden in de nacht liepen alle passagiers ineens boos uit de bus. Ze vertelden ons dat er een groot probleem was: de airconditioning deed het niet meer. Tjonge, wat een ramp! Iemand kwam op het fantastische idee om terug te gaan naar Goa en vervolgens een andere bus te pakken naar Mumbai. Samen met een andere Europese toerist hoopten we dat onze medereizigers zouden ophouden met zeuren zodat we onze tocht konden vervolgen. Na een heftig discussieuurtje deed de airconditioning het ineens weer. Fijn dat we verder konden, maar wij rilden van de kou. Zestien uur na vertrek kwamen we aan in Mumbai waar we snel een hotel vonden.:)

Overmorgen vertrekt ons vliegtuig naar Nederland (als er geen vulkaanasproblemen zijn). Ons laatste verhaaltje zal dan ook geschreven worden vanuit home sweet home.

Sorry, de film en de kaneeldonuts wachten: de foto's plaatsen we morgen.

We zien jullie snel, daaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaag!

Bestemming 2: Staat Kerala

De eerste twee dagen in Kerala brachten we volkomen ontspannen in Alleppey door. Dat is ook niet zo moeilijk in een staat die ‘Gods own country’ genoemd wordt. Het klimaat is tropisch en dus zweterig. Deze staat is rijk en ontwikkeld, maar toch ook conservatief. De mensen spreken een hele moeilijke taal, maliyalam. Nu ervaren we nog meer dat India zo’n gevarieerd land is.

Op moederdag was het tijd om de staat door te trekken via de backwaters. Dit zijn meren (980 km in omtrek) die ontstaan zijn waar de zee het land ingekomen is. We hadden erg veel zin om hier te gaan varen, omdat iedereen dit ons aanraadde.We dachten dat we samen met andere toeristen een schattig bootje hadden afgehuurd, maar dit ‘ bootje’ bleek een titanic te zijn van 19 meter lang. Op de boot was 3 man personeel aanwezig en wij waren de enige passagiers.

Om de kapitein te ontlasten, hebben wij hem afgelost met het besturen van de boot als we niet aan het genieten waren van alles wat de kok klaarmaakte.

Het was heerlijk om een dag en een nacht in dit natuurgebied door te brengen. We hebben heel veel gezien, maar het is moeilijk om dit te omschrijven. Hiervoor moet je toch echt de foto’s zien!

Maandagochtend sprongen we kwiek om 6 uur uit onze hut om de zonsopgang te bewonderen. Oke, dit was het plan. Op ons geniale verzoek klopte de kapitein op dit tijdstip op onze deur, waarna Foke chagrijnig werd en dit verbaal afreageerde op Lineke die nog vrolijk 2 uurtjes doorsliep. Toen we eenmaal in de benen waren, zetten we onze reis met frisse moed voort.

Fietsrikshaw, autorikshaw, taxi, trein, boot en vliegtuig. Wat ontbreekt er nog in dit rijtje? De bus! Nadat we ons schuitje achter ons gelaten hadden, besloten we met de bus naar Thiruvananthapuram (oftewel Trivandrum) te gaan. Tot nu toe hadden we vooral comfortabele bussen gezien, vandaar dat we met het volste vertrouwen naar het busstation togen. Ja hoor, er waren alleen maar krotterige bussen, twee keer zo vol als de bedoeling is.

Maar..hoe meer zielen, hoe meer vreugd! Dit is echt niet sarcastisch bedoeld, samen met de andere passagiers hadden we echt een gezellige reis.

Toch was het erg lekker dat we na vier uur zweten en plakken in ons zakenhotel aankwamen, precies op tijd voor onze vergaderingen met wereldleiders. Okee, dat beeldden we ons in toen we het mooie hotel binnenkwamen. Natuurlijk hadden wij veel interessantere dingen te doen na onze aankomst in de hoofdstad van Kerala: Kovalam beach!

We hadden gehoopt dat we er eindelijk wat minder gekleed bij konden lopen nu we op dit toeristische strand waren. Eerst zagen we vrouwen alleen maar pootje baden in sarees, gelukkig wisten andere toeristen een gedeelte waar we konden zwemmen.

De zee was perfect: hoge golven, warme temperatuur en geen beestjes.

De volgende ochtend stonden we om 5 uur alweer paraat voor onze vlucht naar Goa! Ook hier is alles totaal anders, binnenkort horen jullie meer.

Liefs,

Lineke en Foke

Vakantie! Bestemming 1: Varanasi

Zaterdagavond 1 mei was het eindelijk zover: Het begin van drie weken rondreizen en relaxen. De planning was eerst om maandag 3 mei uit Robertsganj te vertrekken, maar toen Pratap, Adam en Catherine vroegen of we zaterdag al met ze mee wilden gaan, stonden we meteen klaar. We waren blij dat de autorit naar Varanasi niet lang duurde: Samson (de driver) is gek op de airconditioning, maar wij bevroren van de kou! Ook maakten we de eerste regenbui in India mee, wat ons al helemaal het gevoel gaf dat we in Nederland waren.

Gelukkig kregen we al snel een vakantiegevoel toen we gezellig met z'n allen pizza aten en genoten van het uitzicht op de stad en de rivier de Ganges.

Aan het einde van deze superavond moesten we afscheid nemen van Adam, Samson en Pratap. Later zou blijken dat ze ons nog niet konden missen...

Samen met Catherine zochten we onze kamer op voor een zeer kort nachtje slaap. De volgende ochtend om vijf uur dobberden we al met een bootje over de Ganga, die heilig is voor hindoes. Varanasi loopt parallel aan de rivier. Aan de oever zijn ellenlange trappen, die ‘ghats' genoemd worden. Elke ghat is opgedragen aan een hindoegod en twee ghats zijn ingericht voor crematies. Vanuit de hele wereld komen hindoes naar deze plaats om hier te sterven of hun geliefden te cremeren. Ze geloven namelijk dat de cirkel van reïncarnatie doorbroken wordt wanneer hun lichaam verbrand wordt naast de Ganga. We voeren vlak langs deze ghats, waar we zagen hoe lichamen in de open lucht op houtstapels verbrand worden. Tegelijkertijd zijn er een heleboel andere activiteiten gaande. Naast het vuur zagen we kinderen spelen en in grote hopen as zoeken naar tanden en sieraden die ze kunnen verkopen. In het stinkende water van de rivier is het een drukke boel: inwoners en pelgrims zijn druk aan het badderen terwijl ze gebeden opzeggen.

Onze gids op de boot vertelde dat er vijf situaties zijn waarin lichamen niet verbrand hoeven te worden: zwangere vrouwen, kinderen, slangenbeet als doodsoorzaak, priesters en mensen die aan lepra leden. Deze mensen worden met een zware steen aan hun voeten de rivier in geworpen. Na het vertellen van dit verhaal smeerde de gids zijn keel met een paar flinke slokken Gangawater. Op naar de overkant van de rivier!

Een verschrikkelijke stank van lichamen in ontbinding kwam ons tegemoet. We zullen geen beeld geven van wat we zagen, het is vast duidelijk genoeg als we zeggen dat we blij waren om weer terug te varen.

Na het ontbijt besloten we van het begin tot het einde van de ghats te wandelen. Toen we bij de rivier aankwamen, bemerkten we een groot verschil met wat we een paar uur eerder hadden gezien. Het leek net alsof we door een vredig vakantieoord liepen.

Op de terugweg liepen we door de stad met haar nauwe steegjes. Het verkeer in India is verschrikkelijk druk en chaotisch, maar zoals dit hebben we het nog nooit meegemaakt! De stad is net een doolhof. In tegenstelling tot ons heeft Catherine gelukkig wel richtingsgevoel.

We werden niet alleen geblokkeerd door enorme koeien en snelle motors, maar ook door mensen die draagbaren met overledenen naar de rivier tilden. Hun komst werd door zingen aangekondigd en dan moesten we snel aan de kant springen. Het was best eng omdat ze soms uit het niets kwamen aanstampen en de steegjes maar een meter breed waren.

Al met al maakte deze eerste dag Varanasi veel indruk op ons.

‘s Avonds was het tijd voor Catherine om te vertrekken, dus we brachten haar naar Assighat waar Samson haar op zou komen halen. Helaas was niet alleen Samson aanwezig, maar ook de hele meut geneeskundestudenten uit Robertsganj waren meegekomen. Zij besloten om een boottocht te gaan maken, wat ons vieren de tijd gaf om ons uit te leven bij de mac donalds! Net toen we in de auto wilden stappen, kwamen we ineens Adam tegen die zich in zijn vlucht had vergist. Dit was een leuke verrassing. ‘s Avonds gingen we met zn drieën naar de middelste ghat waar allemaal rituelen uitgevoerd worden door priesters. We probeerden ons te concentreren op het spektakel, maar we werden nogal afgeleid door jongens die foto's van ons maakten. Het gaf wel een veilig gevoel dat Adam met ons mee was. We hadden het al snel gezien en propten ons in een tweepersoons fietsrikshaw, arme fietser! Al cola drinkend, belden we uren met Pratap en Catherine die we nu al misten.

3 mei: Partytime! Foke werd wakker door een verjaardagsliedjezingende Lineke. Halverwege moest Foke even helpen, omdat Lineke de tekst was vergeten. Kortom: de dag begon feestelijk. Aan alle tekenen was te zien dat Foke 20 werd: ze kon niet zo goed slapen van de spanning, de kamer was versierd met vlaggetjes en het leukste cadeautje was een Donald Duck pocket. Ook Adam had een leuk verjaardagscadeau: nog een boottochtje over de Ganga. Nadat hij dit keer echt zijn vlucht had genomen, grepen wij onze kans om de rest van de dag te winkelen en wanhopig op zoek te gaan naar koffie en taart. Dit doel werd aan het eind van de dag bereikt. Samen met alle lieve telefoontjes van thuis was ons geluk compleet!

Dinsdag was een speciale dag. Eigenlijk was het de bedoeling om vandaag naar Delhi te reizen, door een kleine complicatie werd dit nog een dag uitgesteld. Lineke is dol op lassi, dit is een yoghurtdrankje waar je veel doorheen kunt mixen. Het leek Lineke leuk om tijdens de lunch eens een special banana lassi te bestellen. Het goedje was groen en smaakte walgelijk, maar zoals Lineke het gewend is smeet ze in een keer de inhoud van het glas naar binnen. Toen we de trappen afliepen naar onze kamer, barstte ze ineens in een hysterische lachbui uit om de manier waarop Foke praat. Foke was helemaal beledigd totdat Lineke bijna van de trap af viel van duizeligheid. Eenmaal beneden viel Lineke huilend op haar bed neer omdat alles met de klok mee draaide. Omdat haar zicht niet meer helder was, probeerde ze zich te focussen op Foke haar gezicht. Foke schrok zich dood omdat Lineke haar eng aan staarde, rondjes door de kamer liep en dan weer op bed neerviel, zich huilend aan haar vastklampte en zei dat ze zo bang was. Foke haalde de dokter erbij, die meteen vroeg of Lineke groene lassi had gedronken. We vertelden dat ze dit inderdaad had gedronken en hierna deelde hij met een serieus gezicht de diagnose mee: Lineke was zo stoned als een garnaal! Wanneer in India een drankje ‘ special' is, betekent dit dat ze er cannabis doorheen gooien.

Foke besloot dat Lineke niet in staat was om te reizen nu ze zo voor pampes lag. Foke is nu al helemaal voor eeuwig mijn (Lineke's) held!

De volgende dag konden we gelukkig een vlucht vinden van Varanasi naar Delhi. Vlak voordat we weggingen kwam Pratap langs om ons nogmaals dag te zeggen. Tegen zijn baas ( directeur van het ziekenhuis) had hij gezegd dat hij voor ‘ urgent business' naar Varanasi moest. Dit bezoek bestond uit kletsen in de taxi naar het vliegveld. In Delhi lieten we ontzettend veel rotzooi achter bij Zarema thuis. De volgende dag vlogen we met heerlijk lichte bagage naar Trivandrum ( staat Kerala). Vanaf hier reden we naar Alleppey, waar we de vorige nacht afgepeigerd aankwamen in het hotel. Vanochtend hebben we al een glimp opgevangen van de tropische omgeving en de zee.

Het is tijd om te gaan lunchen en een duik te nemen in de arabische zee! Helaas kunnen we nog geen foto's plaatsen. We plaatsen zo snel mogelijk albums van onze stage in Robertsganj en onze avonturen in Varanasi. Als jullie willen volgen waar we allemaal naartoe gaan in onze vakantie, kunnen jullie op het kaartje kijken.

Liefs,

Foke en Lineke

JJCH Robertsganj

In ons vorige verslag zeiden we dat we uitgebreid zouden vertellen over onze belevenissen in het ziekenhuis van Robertsganj. Helaas moeten we prioriteiten stellen: we willen snel weer terug naar het dakrestaurant met uitzicht op de Ganges.
Ook in het tweede deel van onze stage hebben we een superleuke tijd gehad. Dit zijn in het kort de hoogtepunten:

- Er was kennelijk iets misgegaan bij het voorstellen, want toen Foke op de eerste werkdag de labour room binnenkwam, werd ze door onze lievelingsverpleegkundige Neera vrolijk begroet met: 'Hee Pork!' Dit werd door een andere verpleegkundige snel opgepikt en veranderd in Porkie.

- We hebben diensten gedraaid op verschillende afdelingen: intensive care, neonatologie, general ward, labour room, recovery en de operatiekamer.

- Eindelijk konden we zelfstandig werken in de labourroom.

- Als er op de andere afdelingen geen werk was behalve gaasjes vouwen, boden we spontaan onze hulp aan bij de zorg voor het premature kind.Lees: Chai drinken met de verpleegkundigen, ons repetoire van Nederlandse en Hindi slaapliedjes oefenen en ruimte onder de airconditioner vrijmaken voor de junior dokter die tijdens zijn dienst vaak behoefte heeft aan een dutje.

- We hebben de verpleegkundigen onderwezen in de edele kunst van het appeltaart bakken,(beetje van dit, beetje van dat).

- Onze 'familytrips' met Adam, Catherine en Pratap eindigden standaard in een eetfestijn, wat voelen we ons thuis in de Indiase cultuur! Iedereen op de compound leeft mee met onze avonturen. Zo bespreken de artsen tijdens hun ronde op de zalen uitgebreid wat voor ijsje wij de vorige dag gegeten hebben.

- We vinden het echt heerlijk om drie keer per dag rijst met curry te eten, maar we besloten dat een likje pindakaas ons geluk helemaal compleet zou maken. Catherine was het volledig met ons eens en met zijn drieeen kamden we de markt uit zonder resultaat. Het werkte in ons voordeel dat ook dr. Ivy (de gynaecologe) op de hoogte is van wat ons bezig houdt, want de volgende dag kwam ze triomfantelijk aanzetten met een... jawel... een pot PINDAKAAS!

- Op een zekere ochtend hoorden we rond 05.00 u geklop op onze deur. Nadat we dit vijf minuten genegeerd hadden, zette Lineke toch een been uit bed. Dit had ze beter niet kunnen doen, want onze kamer was veranderd in een zwembad. Ze waadde richting de deur waar Neera lachend wees naar de vloer van de gang in het nurses hostel. Alles stond blank! Toen er was uitgesloten dat Foke niet in een gekke droom de kraan aan had gedaan, vervolgden we ons onderzoek. Het water stroomde zelfs langs de trap naar beneden helemaal tot aan het sportveld. Er bleek iets gebeurd te zijn met de stortbak van het toilet. We snappen het niet en we willen het ook niet weten...

Dit is het laatste verhaal over het gedeelte van onze reis waarin we stage hebben gelopen. Na alle zesdaagse werkweken zijn we aan onze vakantie begonnen. Van uitslapen is nog niets gekomen. We vullen onze dagen van 05.00 u tot 00.00 u, omdat we gefascineerd zijn door de stad Varanasi waarin we nu verblijven. Bereid je maar vast voor op spannende en een beetje lugubere verhalen!

Break... en op naar het volgende ziekenhuis!

Het is weer hoog tijd om jullie bij te kletsen over de afgelopen weken. We zijn ondertussen al actief aan het werk in het ziekenhuis in Robertsganj, maar hier ging heel wat aan vooraf…

Nadat we van de mensen in Lakhnadon afscheid hadden genomen, vertrokken we naar Jabalpur. Het was super dat de driver de omgeving van deze stad zo goed kende, zodat hij ons prachtige stukjes natuur kon laten zien. Onze trip begon met het varen op het water bij een hele grote dam (Balgi). We konden kiezen: ons in het zweet werken op een waterfiets of lekker lui in een speedboot hangen. Hoewel wij dol zijn op alles wat met sport te maken heeft, kozen wij toch voor de tweede optie.

Het is maar goed dat we niet al onze energie verspild hebben aan waterfietsen, want de sportieve uitdaging volgde al snel bij het bezoeken van watervallen in de buurt. Het water stond erg laag, omdat dit het droge seizoen is. Dit gaf ons de kans om de rivier door te waden, wat makkelijker gezegd is dan gedaan. De driver spurtte naar de overkant terwijl wij worstelden met de sterke stroming en de glibberige en scherpe bodem. Het was een hele klus om de fotocamera en portemonnees veilig naar de overkant te brengen, maar de overtocht was heerlijk verfrissend.

Een andere bezienswaardigheid in de buurt van Jabalpur is Marble Rock (marmerrotsen). Het nam een uur van onze tijd in beslag om een paar Duitse hippies er van te overtuigen dat 50 roepies (80 cent) echt niet te duur is voor een uur varen door dit natuurgebied. Tijdens het varen zagen we lichte en donkere rotsen die verschillen in hardheid en structuur. Daarnaast genoten we van de mythes die de gids ons vertelde.

Na een zeer avontuurlijk en geslaagd dagje ontmoetten we de geneeskundestudenten uit Lakhadon weer. Het was heel leuk: we konden ze mooi gebruiken om al onze bagage de trein in te sjouwen (tegen betaling uiteraard: een pakje chocoladekoekjes).

De trein kwam op tijd aan in Delhi, waar we naar Zarema's stekkie gingen. Onze harten maakten een sprongetje toen we erachter kwamen dat ze een hond heeft, genaamd Mango. Eindelijk een hond die we wel mochten aanraken. O ja, haar man en zoontje zijn ook erg leuk.

Het was echt heerlijk om al winkelend in onze eigen kleren door Delhi te slenteren en ondertussen regelmatig naar de Mac Donalds te gaan. Toch was dit niet de reden waarom we ons hier thuis voelden, dat was namelijk de gastvrijheid van Jeremy en Zarema.

Lineke werd ziek op de dag waarop het bezoek aan de Taj Mahal gepland stond. Dit was de eerste dag in India waarop onze wegen gescheiden werden. Na een uur smste Foke al naar Zarema dat ze Lineke's gezelschap miste. Dit werd versterkt door het opgescheept zitten met een ietwat bijzondere Duitser. Herinneren jullie je nog dat we schreven over Matthias die ons kledingtips gaf tijdens het winkelen? Nu kwam zijn ware aard nog meer naar boven. De vijf uur durende rit naar Agra werd gevuld met een monoloog van Matthias terwijl hij panisch zijn oorlelletjes insmeerde met zonnebrand. Foke prikte door zijn eigenaardigheden heen en zag dat hij van binnen een ware beschermheer is. Als iemand al het lef durfde te tonen om in de richting van Foke te kijken, schreeuwde Matthias in hun gezicht: 'Ga weg! Laat ons met rust!' Hoewel Foke zich doodschaamde, was het wel handig om met zo'n agressief persoon op stap te zijn. Iedereen probeerde foto's van en met ze te maken; door Matthias effectieve aanpak was er nog tijd over om de Taj Mahal te ontdekken.

De Taj Mahal is gebouwd door een Mongolische koning als graftombe voor zijn vrouw, die stierf in haar kraambed. Het was overweldigend om dit gebouw in het echt te zien. Van buiten is de Taj Mahal enorm, binnen was er een kleine ruimte te bezichtigen. De driver nam Foke en Matthias mee naar andere historische bezienswaardigheden in de buurt, waaronder het Red Ford, vanwaar de Taj Mahal goed te zien is.

Eenmaal 'thuisgekomen' bedacht Foke dat het wel heel zielig en eenzaam zou zijn als Lineke alleen lag te kwakkelen. Zoals het echte toeristen betaamt, waren onze darmen flink overstuur. We wilden de trein nemen op de geplande tijd, maar Jeremy en Zarema vonden het beter (en gezelliger) als we de break verlengden. Na totaal anderhalve week rust besloten we om onze stage voort te zetten. Stiekem hadden we niet zoveel zin om weg te gaan. Gelukkig komen we voor en na onze vakantie nog bij ze terug.

Het ziekenhuis waar wij onze stage afronden heet Jiwan Jyoti, wat 'leven' en 'licht' betekent. Het bevindt zich in de plaats Robertsganj in de staat Uttar Pradesh. Dit is een van de warmste gebieden van India en op dit moment is het rond de 45 graden. Het is goed vol te houden, maar we zwemmen in het zweet.

We slapen in het nurses hostel op de compound. Met de verpleegkundigen hier kunnen we het goed vinden. Soms zijn ze heel serieus en willen ze ons veel leren, maar meestal zijn we aan het ouwehoeren en is het een en al meligheid.

Alweer hebben we het getroffen met onze keukengenoten: de Britse geneeskundestudent Adam, de Amerikaanse gynaecologe Catherine en de Indiaase Pratap die administrator is. In onze vrije tijd hangen we met ze rond in de keuken, op het sportveld en al mangoshake drinkend in Robertsganj.

Kortom, ook in dit ziekenhuis vermaken we ons prima! Volgende keer zullen we uitgebreid verslag doen van wat we allemaal uitvreten in het ziekenhuis en op de compound.

Liefs,

Lineke en Foke

Gezelligheid en lol :)

Nog een paar dagen en onze tijd in Lakhnadon zit er alweer op. Dinsdag reizen we terug naar Delhi voor een korte break. We zien er erg naar uit om onze Westerse kleding aan te trekken en Zarema weer te ontmoeten. Na Pasen gaan we vanuit Delhi naar een ziekenhuis in de plaats Robertsganj in de staat Uttar Pradesh.

De afgelopen twee weken in Lakhnadon vlogen voorbij. Onze vrije tijd werd volledig in beslag genomen door leuke uitstapjes en veel gezelligheid.

De geneeskundestudenten Finlay en Risu zijn ondertussen weer vertrokken. De laatste dagen waren ze nog steeds een beetje hielenlikkerig, maar we hadden niet verwacht dat we zo goed met ze konden opschieten. En nee, dit was niet alleen vanwege de heerlijke gekookte aardappels die ze voor ons klaarmaakten. Na elke dienst gingen we ijsjes met ze eten op de markt en sloegen we een nieuwe voorraad snoep in. Daarna liepen we over de onverlichte snelweg terug naar de keuken waar zij ons leerden hartenjagen en wij hen leerden bullshitten (liegen). Voor het slapen gaan, werden we verblijd met een zeer geïmproviseerde doucheserenade aangezien onze badkamers dicht naast elkaar staan. Nu ze vertrokken zijn, krijgen we nog dagelijks debiele moppen gesmst.

Van de nieuwe buren kunnen we niet testen of ze ook zulke gesmeerde keeltjes hebben, want we zijn verhuisd naar een andere kamer met uitzicht op wildplassende vrouwen. Terwijl wij bungelend op ons balkonnetje genieten van de zon komt het vaak voor dat familieleden van patiënten pal voor onze neus een bepaald muurtje opzoeken.

De reden van onze verhuizing is dat Dr Koshi, een gepensioneerde chirurg, zal invallen voor dr. Adarsh en dr. Lata nu ze op vakantie zijn. Hij verblijft in onze oude kamer en wij hebben er een mooiere kamer voor in de plaats gekregen.

De afgelopen dagen hebben we veel tijd doorgebracht met de artsen. Dit begon toen ze ons meenamen naar een dam met prachtig natuurgebied erom heen. Nadat we ze ervan verzekerd hadden dat we echt ons A-diploma hebben, gingen we in een lek bootje varen. Heelhuids teruggekomen op de compound liet dr. Lata enthousiast haar nieuwe kleding zien in hun slaapkamer. We vonden het een grappige gedachte dat wij zittend op het bed van de artsen hun nieuwe overhemden en sari's bewonderden.

De volgende dag nam dr. Lata ons mee om nieuwe Salwar Kameez (broek, jurkje en shawl) uit te zoeken op de markt. Ze gaf ons veel nuttige adviezen. De belangrijkste les was: 'Don't think, just buy'. We kochten elk twee setjes stoffen. 's Avonds kwam er iemand op de compound om de maten op te nemen. Vandaag of morgen kunnen we erin rondparaderen!

Wat we al wel in huis hebben, zijn onze sari's!!! Toen we een kopje chai aan het drinken waren bij sister Neelima showde ze haar sari's en meteen trokken we erop uit om er zelf ook een te bemachtigen. De sari's hadden we al snel uitgezocht, maar zo makkelijk kwamen we er niet van af. Het was tijd om bijpassende bling bling aan te schaffen. Nepgoud, glinsterdingen, felle kleurtjes: een barbiepop is er niets bij!

Het omwikkelen van de sari is een lastig karwei. Het is ons een aantal keren voor gedaan, Neelima en Gita bai hebben ons geholpen en we hebben zelf geoefend, maar nog steeds hebben we het niet helemaal onder de knie. Beiden zijn we erg blij met de sari's en dat we nog geen profs zijn in het aantrekken, geeft ons een goed excuus om ze steeds weer aan en uit te doen.;-)

We komen in het ziekenhuis nog steeds nieuwe dingen tegen en we mogen ook veel handelingen doen, zoals katheteriseren, wonden verzorgen en infusen inbrengen. Op zaal liggen vooral patiënten met malaria, bloedarmoede of vergiftiging. De afgelopen dagen zijn er kinderen binnengekomen met verschrikkelijke brandwonden veroorzaakt door olielampen. Er waren weer een aantal bevallingen; de keren dat we een miskraam zagen, vonden we heel moeilijk. De houding van de verpleegkundigen viel ons op: enerzijds leken ze er heel nuchter mee om te gaan, anderzijds waren ze erg zorgzaam voor de vrouwen.

Onze laatste Spandanadag gingen we mee met het team dat de mensen in de dorpen helpt met het bouwen van dammen, zodat ze na het regenseizoen genoeg water tot hun beschikking hebben. We zijn bij vier verschillende dammen geweest; enkelen hiervan waren nog in aanbouw. De ingenieur (bij wie we 's ochtends een zuid-Indiaas ontbijt hebben gegeten) was erg ontevreden over de voortgang van twee dammen door een foute inschatting van de benodigde materialen. Bij één dam waren er drie vrouwen aan het werk. Een oude vrouw sjouwde hele zware stenen op haar hoofd naar de dam, waar twee meisjes bezig waren met het maken van cement.

Het toppunt van de dag waren onze belevenissen met mr. Nand. We zijn al heel wat vreemde vogels tegengekomen, maar hij spant de kroon. Net zoals iedereen hier op de compound zijn wij ervan overtuigt dat het goed met ons gaat, maar mr. Nand heeft hier heel andere ideeën over. Hoewel zijn werk in een totaal ander vakgebied ligt, besloot hij vandaag mee te gaan om ons te helpen bij al onze problemen. De sleutel tot het overleven in India is het kernwoord 'habits'. Dit is het grootste deel van de Engelse vocabulaire van mr. Nand, vandaar dat hij het in elke zin gebruikt. Ondanks zijn gebrekkige Engels kwam hij op het bijzondere idee om te fungeren als tolk Hindi-Engels tussen de perfect Engelssprekende ingenieur en ons. Een voorbeeld van de communicatie tussen mr. Nand en ons: toen we op het punt stonden om druiven te wassen voordat we ze opaten, kreeg mr. Nand een heldere ingeving. 'No no, no good for us. We have a big problem. We wash, then eat. That's a habit. Habit: can you say? Say: habit.' Hij had niet in de gaten dat Foke al een half uur met een fles water voor zijn neus stond te zwaaien. Na dit soort momenten kunnen we ons echt niet meer inhouden van het lachen en dan begint hij hartelijk mee te lachen, omdat hij zichzelf zo'n grappenmaker vindt.

In India is er altijd een reden voor een feestje: meestal 's nachts; soms zelfs overdag. Hier zijn we wel achtergekomen toen we i.v.m. palmpasen in onze sari's mee moesten lopen in een optocht naar de kerk. De meeste mensen van de compound strompelden mee, zwaaiend met verlepte takken. De enige enthousiastelingen waren mrs. Malche, de hoofdzuster en jawel: mr. Nand. Deze laatste had een papier mee met Hindi-leuzen die hij door de straten schreeuwde, ondersteunt door allerlei wilde gebaren. Van de mensen die meeliepen werd verwacht dat zij reageerden op deze strijdkreten. Tot grote frustratie van mr. Nand riepen ze steeds het verkeerde antwoord terug. Onze lachspieren kwamen pas echt op gang toen mrs. Malche al krijsend liedjes begon in te zetten. Pubers die voor ons liepen, leken hier niet veel zin in te hebben. Als ze zich stilhielden, werden ze niet bepaald zachtaardig aangespoord om hun stemmen te verheffen.

Wat waren we blij toen we de kerk bereikt hadden. We kregen van iedereen te horen hoe mooi ze onze sari's en bijpassende 'juwelen' vonden.

Een jongen leerde ons een nieuw Hindizinnetje dat we een aantal keer herhaalden om te onthouden. Later kwamen we erachter waarom mr. Nand steeds: 'that's true' zei. We zeiden namelijk: 'O, wat zijn wij mooi!' We kunnen het de jongen niet kwalijk nemen dat hij dit grapje uithaalde, want ook wij zijn schuldig. Elke avond bij het verlaten van de keuken zegt mr. Arpit, de apotheker trots tegen ons: 'Ik ben een geit. Koelkast!' Hij snapt niet waarom wij elke keer weer in lachen uitbarsten, want hij is in de veronderstelling dat hij zegt: 'Ik ga. Welterusten!'

's Avonds waagden wij ons aan het kokkerellen voor zeven personen. We hadden het al lang geleden beloofd en nu was eindelijk de tijd aangebroken om onze keukengenoten Hollandse pot voor te schotelen. Het menu bestond uit: tomatensoep, kip, aardappelpuree, bloemkool en wortelen, appelmoes en als toetje appelpannenkoeken met ijs, chocola en fruit. Klinkt goed, toch?

We begonnen mooi op tijd, maar er waren wel wat stressfactoren. Op het moment dat alles lekker sudderde en pruttelde, viel het licht uit. Toen dit probleem verholpen was, brak de zwanenhals onder de gootsteen waardoor de hele keuken blank stond. Juist op dat ogenblik kwamen de apotheker, de chirurg en de tandarts binnenvallen. Terwijl de tandarts en de apotheker nutteloze discussies voerden over het aansteken van een gasfornuis, begon de chirurg af te wassen, groenten te snijden en stoelen naar de keuken te slepen. Daar hadden we tenminste wat aan!

De maaltijd bleek een waar succes te zijn. Toen de chirurg werd opgeroepen om een keizersnee uit te voeren, schepte hij rustig nog een keer op en wilde hij per se wachten op het toetje. Voor ons werden toen alle complimentjes over het eten bevestigd. De tam tam op de compound werkte weer uitstekend: de volgende dag kwam een verpleegkundige om de recepten vragen.

We zijn nu druk aan het inpakken en afscheidscadeautjes aan het klaarmaken. Morgenochtend gaan we naar Jabalpur, waar de trein naar Delhi 's avonds vertrekt. Overdag laten de chauffeur en één van de geneeskundestudenten ons de stad zien.

Nu we dit verhaal geschreven hebben, is er echt geen smoesje meer om het proppen van veel kleren in zeer weinig ruimte uit te stellen. Wish us luck!

Liefs,

Foke en Lineke

'Onze dagelijkse sleur'

Zondagmiddag 7 maart; tijd om aan een nieuw verhaal te beginnen. We zijn gebroken, kapot, voor pampus...

Het begon allemaal vanochtend toen we braaf op tijd uit bed zijn gegaan voor de kerkdienst, die volgens ons om 09.30 u zou beginnen. Op ons gemak waren we noodles aan het eten, toen plotseling de tandarts van zijn stoel op sprong en riep: 'They are already leaving with the vehicle!' De dienst bleek om 09.00 u te beginnen. Na een heerlijke wandeling kwamen een half uur te laat in de kerk. Niemand keek ons gek aan, want het is hier regel om te laat te komen. Ondertussen hebben we ons dit al aardig aangewend.

Tijdens deze dienst was er een special request: of de foreign sisters een Nederlands liedje wilden zingen. Bibberend liepen we naar voren en knalden we er in sneltreinvaart een liedje uit. Tot onze verbazing was iedereen heel enthousiast. Hiermee hebben we onheil over onszelf uitgeroepen, want ze vonden het zo leuk dat we ineens in een zanggroepje werden geplaatst. Dit aanbod hebben we uiteraard dankbaar aanvaard. Jullie kennen ons toch?! Wij doen niets liever dan zingen voor een grote groep mensen! Volgende week zingen we in een kwartet; we kunnen niet wachten...

's Middags waren we uitgenodigd voor een lunch bij de baas van het Spandana project. Door de tips van Zarema waren we mentaal voorbereid. We hadden cadeautjes voor de kinderen meegenomen en onze magen zo leeg mogelijk gehouden. We wisten dat we onze waardering voor het eten en de gastvrijheid konden laten zien door bergen eten naar binnen te werken. Vol goede moed stapelden we onze borden vol met rijst, vis, eieren, salade en een soort roti. Hier hadden we al twee dagen op kunnen teren, maar dit was nog maar het begin!

Na een paar hapjes eten werd ons bord meteen weer volgekwakt. Dit herhaalde zich nog zo'n drie keer. Het eten was heerlijk. Zelfs de vis met graten was echt heel lekker. Foke werd misselijk van alle gefrituurde eieren die maar bleven komen en gooide deze ongezien bij Lineke op haar bord. We aten echt zo veel en enthousiast mogelijk, maar toen we de vissenkop (met ogen) op Lineke's bord ontdekten, worstelden we tegen onze kokhalsreflex. We zijn met vlag en wimpel geslaagd, want de gastheer was blij dat we het bestek weigerden, aten als barbaren en uitgebreid complimentjes gaven. Ze zeiden dat ze het heerlijk vonden om ons te zien eten en ze hopen dat we net zo dik als zij terugkeren naar Nederland. Hoewel het handig is om in onze broeken te groeien, delen wij niet bepaald deze toekomstdroom.

Na een zeer welkom kopje koffie, hadden we strompelend ons huis teruggevonden. Uitbuikend op ons bed kwamen we tot de conclusie dat we in een halve dag tijd onze grenzen drastisch verlegd hebben. Zingen voor een menigte en eten als holbewoners: dit hadden we een maand geleden nooit van onszelf verwacht.

Maandag was het tijd voor een nieuw Spandana-avontuur. In 160 verschillende dorpen is een jaar lang voorlichting gegeven aan echtparen over hiv-aids, child health, schoon drinkwater en malariapreventie. Nu was het tijd om te testen hoeveel van de gegeven informatie was blijven hangen. Gedurende de hele week worden in alle dorpen examens afgenomen. Deze examens bestaan uit 29 meerkeuzevragen over alle onderwerpen die in het afgelopen jaar zijn behandeld. Per echtpaar wordt er een toets gemaakt en er worden drie winnaars verkozen die een nuttige prijs krijgen.

Samen met Raj (baas van het Spandana project) en zijn vrouw Roshni bezochten wij drie verschillende dorpen. Tijdens de rit lieten we lekker ons haar in de wind wapperen en genoten we van de indrukwekkende beelden die we zagen onderweg. Langs de kant van de weg lopen vrouwen met kruiken op hun hoofd, kuddes koeien blokkeren onze doorgang en overal waar we kijken zijn mensen bezig met wassen.

In het dorp Biby ( Hindi voor echtgenote) kwamen we in een kleuterschooltje terecht. Nadat we in ons beste Hindi met de mensen gesproken hadden, wat ze allemaal erg grappig vonden, deelden we ook hier de examens uit. De toetsen werden verrassend goed gemaakt, hier waren de medewerkers van het Spandana project erg tevreden over. De eerste prijs werd gehaald door een meisje van 10 jaar oud! Omdat haar moeder analfabeet is, ging ze altijd mee naar de lessen en hielp ze vandaag ook met het invullen van het examen. Hierdoor wist ze zelf bijna alle antwoorden!

We reikten de prijzen uit die bestonden uit handdoeken en zeep. Op naar het volgende dorp...

Hier werden we hartelijk ontvangen door de burgemeester. Inmiddels zijn we al gewend aan starende blikken. Ook nu werd de auto gelijk bestormd door een menigte schoolkinderen. De burgemeester vertelde dat wij de eerste blanke mensen waren die dit dorp hebben bezocht. Hij nodigde ons meteen uit om de velden in te trekken en naar zijn huis te gaan. We konden niet wachten tot na het programma en gingen er meteen op uit met onze Spandanavrienden en wat mensen uit het dorp. Terwijl er wat mannen op zoek gingen naar bepaalde notenplanten gingen wij langs het huis van de burgemeester. De twee vrouwen die in huis waren, legden al glunderend meteen een kleedje neer. Nadat we het huis bewonderd hadden, liepen we naar buiten om geroosterde nootjes met chili te eten. Ook werd er wondzorg aan Foke gegeven op een traditionele wijze. Dit houdt in dat er eerst heel overdreven wordt gedaan over het stoten van je teen; vervolgens wordt er een zwart goedje op het wondje gesmeerd. Nadat de burgemeester trots had geconstateerd dat het bloeden opgehouden was, gingen we terug richting het 'examenlokaal' in het dorp. Onderweg stormde er een kudde wilde koeien op ons af, werden we voorzien van allerlei verse vruchten die uit bomen werden geschud en kregen we volop kans om geitjes te knuffelen.

Nadat de examens na waren gekeken en de prijzen uitgedeeld waren, keerden we moe en stoffig terug naar huis. We keken terug op wat we een van de mooiste dagen tot nu toe in India vonden.

Schreven we laatst nog dat het zo rustig was in het ziekenhuis, deze week piepen we wel anders! De wards liggen vol; de toenemende hitte heeft grote invloed op het aantal patiënten in het ziekenhuis. Veel van de mensen die binnen worden gebracht, zijn er ernstig aan toe ten gevolge van malaria. We worden geconfronteerd met patiënten die bewust vergiftigde planten hebben gegeten omdat ze familieproblemen hebben. Wat we zien is soms best heftig, maar we beleven ook mooie momenten in het ziekenhuis. Zo leren we om zwangere vrouwen te onderzoeken en maken we veel bevallingen mee. Voor de bevalling wordt er altijd een infuus ingebracht, hier heeft Lineke zich aan gewaagd. Het was heel leuk om dit te mogen doen, vooral omdat het infuus in een keer goed zat. Na het zien van een bevalling geeft het een heerlijk gevoel wanneer je een pasgeboren baby mag vasthouden en naar de blije familie mag brengen.

Zoals waarschijnlijk duidelijk te merken is in onze verhalen hebben we leuk contact met de mensen op de compound. De afgelopen dagen zijn er echter wat dubieuze figuren beland. Zo is er een geneeskundestudent, door ons ook wel de Hielenlikker genoemd. Als dr. Adarsh een bruine ribbroek aanheeft dan kun je er gif op innemen dat de Hielenlikker (zijn ouders hebben hem Finlay genoemd) de volgende dag verschijnt in een replica van deze broek. Zijn sterke punt is het verlenen van eerste hulp: met een volmaakt blij gezicht huppelt hij met zijn stethoscoop naar elke patiënt die binnen wordt gebracht. Ook al bloedt deze patiënt leeg, de eerste stap is altijd het in slow motion controleren van de darmperistaltiek. Ondanks dat we met en om hem lachen, is hij altijd aardig en bereid om dingen uit te leggen.

Over hielenlikkers gesproken, Foke kan er ook wat van! Letterlijk iedereen in India heeft de typische eigenschap om tijdens gesprekken voortdurend met het hoofd te wiebelen. We zijn nog niemand tegengekomen bij wie het hoofd wel stabiel op de romp zit. Lineke heeft Foke betrapt op het onbewust overnemen van deze eigenschap. Ook de gedragsregel om op te staan wanneer de artsen binnenkomen, neemt Foke iets te serieus. Al een aantal nachten droomt ze dat de artsen steeds maar weer de slaapkamer binnenkomen. Dit maakt dat ze voortdurend overeind in haar bed gaat zitten en vervolgens kwaad is op Lineke omdat die gewoon doorslaapt. Afgelopen nacht werd er zelfs een operatie in onze slaapkamer uitgevoerd, dit maakte dat Foke wel erg lang overeind in bed moest zitten. Voor de komende nacht heeft Lineke de Zweedse band al klaargelegd.

We komen even terug op de dubieuze figuren die op de compound beland zijn. Naast de Hielenlikker zijn er ook hoge piefen van de EHA (overkoepelende organisatie) gekomen om het ziekenhuis controleren. Ons huis is tijdelijk de plaats waar zij hun eten laden en lossen. Met het laden hebben wij geen moeite; het lossen is een ander verhaal. Thuisgekomen na een dag werken, troffen wij onze keurig gepoetste toilet en wastafel in staat van ontbinding aan. We zullen niet in detail treden, maar beeld je een badkamer in na een aanval door een kudde incontinente olifanten. Nadat we de badkamer in de week hadden gezet, waren we klaar om met het hele ziekenhuispersoneel te gaan eten. Tijdens dit diner kon iedereen een praatje maken met deze mannen aan wie een luchtje zit. Het was gezellig om met zijn allen buiten te eten.

De komende dagen zijn alweer volgepland. Morgen gaan we aan de slag in huis en met onze schoolopdrachten. 's Avonds gaan we naar het hostel waar wat verpleegkundigen wonen. Zaterdag gaan we er weer op uit met Spandana en als spetterend einde van de week leven we ons zondag uit in ons grandioze kwartet. Dat de week alweer bijna om is, kunnen we nauwelijks geloven. De tijd vliegt hier!

Nu zijn jullie weer op de hoogte van Florence Nightingale en moeder Theresa in India. Krijgen we ook uitgebreid verslag van het thuisfront? Jullie weten dat onze gedachten vooral uitgaan naar de politieke situatie in Nederland. Trouwens, wat is het Monatoetje van de maand?

Liefs,

Foke en Lineke

Veelzijdige dagbesteding in Lakhnadon

Hallo allemaal!

Na een week vol belevenissen hebben we veel te vertellen over het ziekenhuis, het spandana project en het leven op de compound.

De bezettingsgraad in het ziekenhuis wisselt hier gigantisch. Deze week was het erg rustig in het ziekenhuis, want de meeste patiënten kwamen niet opdagen of wilden eerder met ontslag. Dit vanwege het naderende 'holi-festival'. Dat is een hindoefeest waarbij men elkaar bekogelt met verf. We hebben gevraagd naar de diepere betekenis hierachter, maar we krijgen verschillende antwoorden. Het heeft te maken met een hindoegod, zijn vriendin en liefde.

We hebben ons erg nuttig gemaakt door (net als de rest van het personeel) overal in het ziekenhuis even een kijkje te nemen en met iedereen te kletsen. We kregen lekkere, naar kots smakende vruchten aangeboden. Die namen we natuurlijk dankbaar aan, mjammie: dat smaakt naar meer!

Naast al die gezelligheid, vinden er ook veel gebeurtenissen plaats waar we van kunnen leren.

Donderdagochtend werd er om 03.15 u op ons raam geklopt. Foke werd meteen wakker en deed haar best om Lineke ook te mobiliseren. Het duurde even voordat we beseften wat er aan de hand was. O ja! In ons enthousiasme hebben we het personeel gevraagd om ons bij elke bevalling erbij te roepen, ongeacht het tijdstip. Ondanks onze comateuze toestand slaagden we er toch in om het ziekenhuis binnen vijf minuten te betreden. We ontdekten dat er gelukkig ook ongecompliceerde bevallingen zijn: binnen een half uur werd er een gezond jongetje geboren. Het valt ons op dat veel baby's en peuters zwarte oog make-up dragen, dit om ze te beschermen tegen boze geesten.

Al het personeel van het ziekenhuis weet ondertussen dat we letterlijk alles willen zien, meemaken en doen. De hele dag door rennen van de verloskamer naar de tandartspraktijk en van verschillende onderzoekskamers naar de operation theatre.

We zien verpleegkundigen handelingen uitvoeren die in Nederland alleen worden gedaan door dokters, zoals lumbaalpuncties en ruggenprikken. Hiernaast zijn ze ook operatieassistent, verloskundige, tandartsassistent, etc. Als wij het vragen, mogen we dit ook allemaal doen, natuurlijk grijpen we deze buitengewone kansen altijd aan.

Na de nachtelijke bevalling van woensdag op donderdag togen we om 07:00 u blij naar het ziekenhuis. We hoefden maar tot 10.00 u in het ziekenhuis te werken, want de rest van de dag gingen we mee met het hiv/aids-team van het Spandana project. Dit project wordt gesteund door een Nederlandse organisatie en werkt onder de lokale bevolking rondom het ziekenhuis. Er zijn drie teams werkzaam: het hiv/aids-team, het community health care team en een team dat zich bezighoudt met de watervoorziening in de dorpen. We hopen met alledrie de teams een aantal keren mee te gaan.

Bepakt en bezakt met liters water en onze lievelingslunch (roti met suiker) stapten we in de auto om naar ons eerste doel te gaan: een wegrestaurant voor truckdrivers. Zij hebben een groot risico om hiv/aids op te lopen en door te geven, doordat ze maanden van huis en gezin weg zijn en veel van hen prostituees bezoeken.

In het wegrestaurant waar het hiv/aids-team geregeld komt, wordt er voorlichting gegeven. Ook krijgen de truckdrivers de mogelijkheid om zich te laten testen op hiv/aids. Vandaag lieten vijftien mensen een bloedtest doen. Het team was tevreden met het resultaat. Nu was het tijd om verschillende dorpen te bezoeken.

Onderweg hebben we veel van de omgeving en het platteland van India gezien. De natuur hier is bijzonder: het landschap is heuvelachtig droog en rotsig. Toch zagen we veel bloeiende akkers waar tarwe en graan verbouwd wordt. Ook produceren veel boeren in de omgeving de olie waar de maaltijden mee bereid worden. Het leven als boer is hier zwaar. In het ziekenhuis lag een boer wiens oogst door hagel was vernield. Dr. Adarsh vertelde dat deze boer door zijn uitzichtloze situatie in een shock raakte. We zagen op het land mannen en vrouwen keihard werken onder de brandende zon. Dit deed ons de situatie van de boer in het ziekenhuis goed begrijpen.

Naast de mooie, indrukwekkende en leerzame dingen die we meemaken, hebben we hier ook erg veel lol. In het ziekenhuis bestormen de verpleegkundigen ons elke dag weer met veel vragen. Gisteren (26-02) kregen we het leuke kaartje van onze families. De postbode bracht het ons terwijl we aan het werk waren in het ziekenhuis. Nadat het kaartje door elke verpleegkundige bestudeerd was, kregen wij het ook te zien.

Op de voorkant staan een molen en mensen in klederdracht. De verpleegkundigen vroegen ons wie deze mensen waren en of de molen ons huis is. We probeerden ons lachen in te houden terwijl we de vraag serieus beantwoorden.

Ook wordt ons uiterlijk voortdurend geïnspecteerd: op de soort bodylotion dat we (vergeten te) smeren, het feit dat onze oorlelletjes klein zijn en dat we geen haarolie gebruiken. Over de categorie familie worden de volgende vragen gesteld: wat doen je ouders voor werk, hoeveel broers en zussen heb je en wat doen zij in het dagelijks leven? Dit zijn hele normale vragen, maar we moeten ze tig keer per dag beantwoorden. Net zoals de vraag of we gegeten hebben en of we een gedetailleerde beschrijving van de maaltijd willen geven.

Over eten gesproken, het ontbijt is heerlijk: wentelteefjes, spicy omelet en toast. Nadat Gita (de kokkin) ontdekt heeft dat wij erg veel van koffie houden, sleept ze ons dagelijks uit het ziekenhuis voor een kopje koffie met vellen. We proeven al het eten dat ons wordt voorgeschoteld, voor Lineke is dit altijd een plezier en voor Foke een uitdaging.

Toen een collega jarig was, trakteerde ze op koekjes die verdacht smaakten naar en voelden als rubberen handschoen. Terug op onze kamer heeft Lineke op een rubberen handschoen gekauwd, en ja hoor! De vergelijking was treffend.

Tijdens de maaltijden delen we de keuken met een leuk groepje mensen. Hieronder vallen de tandarts, de apotheker en een man van het Spandana project die vage pogingen doet om Engels met ons te praten. De tandarts en de apotheker daarentegen, praten ons de oren van het hoofd over het feit dat wij in hun ogen te weinig eten. Ondanks deze opmerkingen ( die trouwens goed bedoeld zijn), zijn ze heel aardig en behulpzaam. De tandarts haalt beltegoed en tassen vol met fruit en chocoladekoekjes voor ons. Als hij naar de stad gaat, geven wij hem een boodschappenlijstje mee waar hij zich keurig aan houdt. In het dorpje waar wij zitten is namelijk niets te halen. Vandaag hebben we genoten van roti met chocoladesaus, speciaal uit Jabalpur.

Nu ronden we ons verhaal snel af. Wij hebben afgesproken dat we als beloning een chocoladekoekje mogen eten wanneer we dit verhaal geplaatst hebben. ( Anders raken we veel te snel door de voorraad heen). Jullie begrijpen dat dit een reden is om acuut te stoppen. We vinden het super leuk dat we ons enthousiasme terug kunnen vinden in jullie reacties. Bedankt!!

Liefs, Foke en Lineke