Hallo allemaal!

Na een week vol belevenissen hebben we veel te vertellen over het ziekenhuis, het spandana project en het leven op de compound.

De bezettingsgraad in het ziekenhuis wisselt hier gigantisch. Deze week was het erg rustig in het ziekenhuis, want de meeste patiënten kwamen niet opdagen of wilden eerder met ontslag. Dit vanwege het naderende 'holi-festival'. Dat is een hindoefeest waarbij men elkaar bekogelt met verf. We hebben gevraagd naar de diepere betekenis hierachter, maar we krijgen verschillende antwoorden. Het heeft te maken met een hindoegod, zijn vriendin en liefde.

We hebben ons erg nuttig gemaakt door (net als de rest van het personeel) overal in het ziekenhuis even een kijkje te nemen en met iedereen te kletsen. We kregen lekkere, naar kots smakende vruchten aangeboden. Die namen we natuurlijk dankbaar aan, mjammie: dat smaakt naar meer!

Naast al die gezelligheid, vinden er ook veel gebeurtenissen plaats waar we van kunnen leren.

Donderdagochtend werd er om 03.15 u op ons raam geklopt. Foke werd meteen wakker en deed haar best om Lineke ook te mobiliseren. Het duurde even voordat we beseften wat er aan de hand was. O ja! In ons enthousiasme hebben we het personeel gevraagd om ons bij elke bevalling erbij te roepen, ongeacht het tijdstip. Ondanks onze comateuze toestand slaagden we er toch in om het ziekenhuis binnen vijf minuten te betreden. We ontdekten dat er gelukkig ook ongecompliceerde bevallingen zijn: binnen een half uur werd er een gezond jongetje geboren. Het valt ons op dat veel baby's en peuters zwarte oog make-up dragen, dit om ze te beschermen tegen boze geesten.

Al het personeel van het ziekenhuis weet ondertussen dat we letterlijk alles willen zien, meemaken en doen. De hele dag door rennen van de verloskamer naar de tandartspraktijk en van verschillende onderzoekskamers naar de operation theatre.

We zien verpleegkundigen handelingen uitvoeren die in Nederland alleen worden gedaan door dokters, zoals lumbaalpuncties en ruggenprikken. Hiernaast zijn ze ook operatieassistent, verloskundige, tandartsassistent, etc. Als wij het vragen, mogen we dit ook allemaal doen, natuurlijk grijpen we deze buitengewone kansen altijd aan.

Na de nachtelijke bevalling van woensdag op donderdag togen we om 07:00 u blij naar het ziekenhuis. We hoefden maar tot 10.00 u in het ziekenhuis te werken, want de rest van de dag gingen we mee met het hiv/aids-team van het Spandana project. Dit project wordt gesteund door een Nederlandse organisatie en werkt onder de lokale bevolking rondom het ziekenhuis. Er zijn drie teams werkzaam: het hiv/aids-team, het community health care team en een team dat zich bezighoudt met de watervoorziening in de dorpen. We hopen met alledrie de teams een aantal keren mee te gaan.

Bepakt en bezakt met liters water en onze lievelingslunch (roti met suiker) stapten we in de auto om naar ons eerste doel te gaan: een wegrestaurant voor truckdrivers. Zij hebben een groot risico om hiv/aids op te lopen en door te geven, doordat ze maanden van huis en gezin weg zijn en veel van hen prostituees bezoeken.

In het wegrestaurant waar het hiv/aids-team geregeld komt, wordt er voorlichting gegeven. Ook krijgen de truckdrivers de mogelijkheid om zich te laten testen op hiv/aids. Vandaag lieten vijftien mensen een bloedtest doen. Het team was tevreden met het resultaat. Nu was het tijd om verschillende dorpen te bezoeken.

Onderweg hebben we veel van de omgeving en het platteland van India gezien. De natuur hier is bijzonder: het landschap is heuvelachtig droog en rotsig. Toch zagen we veel bloeiende akkers waar tarwe en graan verbouwd wordt. Ook produceren veel boeren in de omgeving de olie waar de maaltijden mee bereid worden. Het leven als boer is hier zwaar. In het ziekenhuis lag een boer wiens oogst door hagel was vernield. Dr. Adarsh vertelde dat deze boer door zijn uitzichtloze situatie in een shock raakte. We zagen op het land mannen en vrouwen keihard werken onder de brandende zon. Dit deed ons de situatie van de boer in het ziekenhuis goed begrijpen.

Naast de mooie, indrukwekkende en leerzame dingen die we meemaken, hebben we hier ook erg veel lol. In het ziekenhuis bestormen de verpleegkundigen ons elke dag weer met veel vragen. Gisteren (26-02) kregen we het leuke kaartje van onze families. De postbode bracht het ons terwijl we aan het werk waren in het ziekenhuis. Nadat het kaartje door elke verpleegkundige bestudeerd was, kregen wij het ook te zien.

Op de voorkant staan een molen en mensen in klederdracht. De verpleegkundigen vroegen ons wie deze mensen waren en of de molen ons huis is. We probeerden ons lachen in te houden terwijl we de vraag serieus beantwoorden.

Ook wordt ons uiterlijk voortdurend geïnspecteerd: op de soort bodylotion dat we (vergeten te) smeren, het feit dat onze oorlelletjes klein zijn en dat we geen haarolie gebruiken. Over de categorie familie worden de volgende vragen gesteld: wat doen je ouders voor werk, hoeveel broers en zussen heb je en wat doen zij in het dagelijks leven? Dit zijn hele normale vragen, maar we moeten ze tig keer per dag beantwoorden. Net zoals de vraag of we gegeten hebben en of we een gedetailleerde beschrijving van de maaltijd willen geven.

Over eten gesproken, het ontbijt is heerlijk: wentelteefjes, spicy omelet en toast. Nadat Gita (de kokkin) ontdekt heeft dat wij erg veel van koffie houden, sleept ze ons dagelijks uit het ziekenhuis voor een kopje koffie met vellen. We proeven al het eten dat ons wordt voorgeschoteld, voor Lineke is dit altijd een plezier en voor Foke een uitdaging.

Toen een collega jarig was, trakteerde ze op koekjes die verdacht smaakten naar en voelden als rubberen handschoen. Terug op onze kamer heeft Lineke op een rubberen handschoen gekauwd, en ja hoor! De vergelijking was treffend.

Tijdens de maaltijden delen we de keuken met een leuk groepje mensen. Hieronder vallen de tandarts, de apotheker en een man van het Spandana project die vage pogingen doet om Engels met ons te praten. De tandarts en de apotheker daarentegen, praten ons de oren van het hoofd over het feit dat wij in hun ogen te weinig eten. Ondanks deze opmerkingen ( die trouwens goed bedoeld zijn), zijn ze heel aardig en behulpzaam. De tandarts haalt beltegoed en tassen vol met fruit en chocoladekoekjes voor ons. Als hij naar de stad gaat, geven wij hem een boodschappenlijstje mee waar hij zich keurig aan houdt. In het dorpje waar wij zitten is namelijk niets te halen. Vandaag hebben we genoten van roti met chocoladesaus, speciaal uit Jabalpur.

Nu ronden we ons verhaal snel af. Wij hebben afgesproken dat we als beloning een chocoladekoekje mogen eten wanneer we dit verhaal geplaatst hebben. ( Anders raken we veel te snel door de voorraad heen). Jullie begrijpen dat dit een reden is om acuut te stoppen. We vinden het super leuk dat we ons enthousiasme terug kunnen vinden in jullie reacties. Bedankt!!

Liefs, Foke en Lineke