Zondagmiddag 7 maart; tijd om aan een nieuw verhaal te beginnen. We zijn gebroken, kapot, voor pampus...

Het begon allemaal vanochtend toen we braaf op tijd uit bed zijn gegaan voor de kerkdienst, die volgens ons om 09.30 u zou beginnen. Op ons gemak waren we noodles aan het eten, toen plotseling de tandarts van zijn stoel op sprong en riep: 'They are already leaving with the vehicle!' De dienst bleek om 09.00 u te beginnen. Na een heerlijke wandeling kwamen een half uur te laat in de kerk. Niemand keek ons gek aan, want het is hier regel om te laat te komen. Ondertussen hebben we ons dit al aardig aangewend.

Tijdens deze dienst was er een special request: of de foreign sisters een Nederlands liedje wilden zingen. Bibberend liepen we naar voren en knalden we er in sneltreinvaart een liedje uit. Tot onze verbazing was iedereen heel enthousiast. Hiermee hebben we onheil over onszelf uitgeroepen, want ze vonden het zo leuk dat we ineens in een zanggroepje werden geplaatst. Dit aanbod hebben we uiteraard dankbaar aanvaard. Jullie kennen ons toch?! Wij doen niets liever dan zingen voor een grote groep mensen! Volgende week zingen we in een kwartet; we kunnen niet wachten...

's Middags waren we uitgenodigd voor een lunch bij de baas van het Spandana project. Door de tips van Zarema waren we mentaal voorbereid. We hadden cadeautjes voor de kinderen meegenomen en onze magen zo leeg mogelijk gehouden. We wisten dat we onze waardering voor het eten en de gastvrijheid konden laten zien door bergen eten naar binnen te werken. Vol goede moed stapelden we onze borden vol met rijst, vis, eieren, salade en een soort roti. Hier hadden we al twee dagen op kunnen teren, maar dit was nog maar het begin!

Na een paar hapjes eten werd ons bord meteen weer volgekwakt. Dit herhaalde zich nog zo'n drie keer. Het eten was heerlijk. Zelfs de vis met graten was echt heel lekker. Foke werd misselijk van alle gefrituurde eieren die maar bleven komen en gooide deze ongezien bij Lineke op haar bord. We aten echt zo veel en enthousiast mogelijk, maar toen we de vissenkop (met ogen) op Lineke's bord ontdekten, worstelden we tegen onze kokhalsreflex. We zijn met vlag en wimpel geslaagd, want de gastheer was blij dat we het bestek weigerden, aten als barbaren en uitgebreid complimentjes gaven. Ze zeiden dat ze het heerlijk vonden om ons te zien eten en ze hopen dat we net zo dik als zij terugkeren naar Nederland. Hoewel het handig is om in onze broeken te groeien, delen wij niet bepaald deze toekomstdroom.

Na een zeer welkom kopje koffie, hadden we strompelend ons huis teruggevonden. Uitbuikend op ons bed kwamen we tot de conclusie dat we in een halve dag tijd onze grenzen drastisch verlegd hebben. Zingen voor een menigte en eten als holbewoners: dit hadden we een maand geleden nooit van onszelf verwacht.

Maandag was het tijd voor een nieuw Spandana-avontuur. In 160 verschillende dorpen is een jaar lang voorlichting gegeven aan echtparen over hiv-aids, child health, schoon drinkwater en malariapreventie. Nu was het tijd om te testen hoeveel van de gegeven informatie was blijven hangen. Gedurende de hele week worden in alle dorpen examens afgenomen. Deze examens bestaan uit 29 meerkeuzevragen over alle onderwerpen die in het afgelopen jaar zijn behandeld. Per echtpaar wordt er een toets gemaakt en er worden drie winnaars verkozen die een nuttige prijs krijgen.

Samen met Raj (baas van het Spandana project) en zijn vrouw Roshni bezochten wij drie verschillende dorpen. Tijdens de rit lieten we lekker ons haar in de wind wapperen en genoten we van de indrukwekkende beelden die we zagen onderweg. Langs de kant van de weg lopen vrouwen met kruiken op hun hoofd, kuddes koeien blokkeren onze doorgang en overal waar we kijken zijn mensen bezig met wassen.

In het dorp Biby ( Hindi voor echtgenote) kwamen we in een kleuterschooltje terecht. Nadat we in ons beste Hindi met de mensen gesproken hadden, wat ze allemaal erg grappig vonden, deelden we ook hier de examens uit. De toetsen werden verrassend goed gemaakt, hier waren de medewerkers van het Spandana project erg tevreden over. De eerste prijs werd gehaald door een meisje van 10 jaar oud! Omdat haar moeder analfabeet is, ging ze altijd mee naar de lessen en hielp ze vandaag ook met het invullen van het examen. Hierdoor wist ze zelf bijna alle antwoorden!

We reikten de prijzen uit die bestonden uit handdoeken en zeep. Op naar het volgende dorp...

Hier werden we hartelijk ontvangen door de burgemeester. Inmiddels zijn we al gewend aan starende blikken. Ook nu werd de auto gelijk bestormd door een menigte schoolkinderen. De burgemeester vertelde dat wij de eerste blanke mensen waren die dit dorp hebben bezocht. Hij nodigde ons meteen uit om de velden in te trekken en naar zijn huis te gaan. We konden niet wachten tot na het programma en gingen er meteen op uit met onze Spandanavrienden en wat mensen uit het dorp. Terwijl er wat mannen op zoek gingen naar bepaalde notenplanten gingen wij langs het huis van de burgemeester. De twee vrouwen die in huis waren, legden al glunderend meteen een kleedje neer. Nadat we het huis bewonderd hadden, liepen we naar buiten om geroosterde nootjes met chili te eten. Ook werd er wondzorg aan Foke gegeven op een traditionele wijze. Dit houdt in dat er eerst heel overdreven wordt gedaan over het stoten van je teen; vervolgens wordt er een zwart goedje op het wondje gesmeerd. Nadat de burgemeester trots had geconstateerd dat het bloeden opgehouden was, gingen we terug richting het 'examenlokaal' in het dorp. Onderweg stormde er een kudde wilde koeien op ons af, werden we voorzien van allerlei verse vruchten die uit bomen werden geschud en kregen we volop kans om geitjes te knuffelen.

Nadat de examens na waren gekeken en de prijzen uitgedeeld waren, keerden we moe en stoffig terug naar huis. We keken terug op wat we een van de mooiste dagen tot nu toe in India vonden.

Schreven we laatst nog dat het zo rustig was in het ziekenhuis, deze week piepen we wel anders! De wards liggen vol; de toenemende hitte heeft grote invloed op het aantal patiënten in het ziekenhuis. Veel van de mensen die binnen worden gebracht, zijn er ernstig aan toe ten gevolge van malaria. We worden geconfronteerd met patiënten die bewust vergiftigde planten hebben gegeten omdat ze familieproblemen hebben. Wat we zien is soms best heftig, maar we beleven ook mooie momenten in het ziekenhuis. Zo leren we om zwangere vrouwen te onderzoeken en maken we veel bevallingen mee. Voor de bevalling wordt er altijd een infuus ingebracht, hier heeft Lineke zich aan gewaagd. Het was heel leuk om dit te mogen doen, vooral omdat het infuus in een keer goed zat. Na het zien van een bevalling geeft het een heerlijk gevoel wanneer je een pasgeboren baby mag vasthouden en naar de blije familie mag brengen.

Zoals waarschijnlijk duidelijk te merken is in onze verhalen hebben we leuk contact met de mensen op de compound. De afgelopen dagen zijn er echter wat dubieuze figuren beland. Zo is er een geneeskundestudent, door ons ook wel de Hielenlikker genoemd. Als dr. Adarsh een bruine ribbroek aanheeft dan kun je er gif op innemen dat de Hielenlikker (zijn ouders hebben hem Finlay genoemd) de volgende dag verschijnt in een replica van deze broek. Zijn sterke punt is het verlenen van eerste hulp: met een volmaakt blij gezicht huppelt hij met zijn stethoscoop naar elke patiënt die binnen wordt gebracht. Ook al bloedt deze patiënt leeg, de eerste stap is altijd het in slow motion controleren van de darmperistaltiek. Ondanks dat we met en om hem lachen, is hij altijd aardig en bereid om dingen uit te leggen.

Over hielenlikkers gesproken, Foke kan er ook wat van! Letterlijk iedereen in India heeft de typische eigenschap om tijdens gesprekken voortdurend met het hoofd te wiebelen. We zijn nog niemand tegengekomen bij wie het hoofd wel stabiel op de romp zit. Lineke heeft Foke betrapt op het onbewust overnemen van deze eigenschap. Ook de gedragsregel om op te staan wanneer de artsen binnenkomen, neemt Foke iets te serieus. Al een aantal nachten droomt ze dat de artsen steeds maar weer de slaapkamer binnenkomen. Dit maakt dat ze voortdurend overeind in haar bed gaat zitten en vervolgens kwaad is op Lineke omdat die gewoon doorslaapt. Afgelopen nacht werd er zelfs een operatie in onze slaapkamer uitgevoerd, dit maakte dat Foke wel erg lang overeind in bed moest zitten. Voor de komende nacht heeft Lineke de Zweedse band al klaargelegd.

We komen even terug op de dubieuze figuren die op de compound beland zijn. Naast de Hielenlikker zijn er ook hoge piefen van de EHA (overkoepelende organisatie) gekomen om het ziekenhuis controleren. Ons huis is tijdelijk de plaats waar zij hun eten laden en lossen. Met het laden hebben wij geen moeite; het lossen is een ander verhaal. Thuisgekomen na een dag werken, troffen wij onze keurig gepoetste toilet en wastafel in staat van ontbinding aan. We zullen niet in detail treden, maar beeld je een badkamer in na een aanval door een kudde incontinente olifanten. Nadat we de badkamer in de week hadden gezet, waren we klaar om met het hele ziekenhuispersoneel te gaan eten. Tijdens dit diner kon iedereen een praatje maken met deze mannen aan wie een luchtje zit. Het was gezellig om met zijn allen buiten te eten.

De komende dagen zijn alweer volgepland. Morgen gaan we aan de slag in huis en met onze schoolopdrachten. 's Avonds gaan we naar het hostel waar wat verpleegkundigen wonen. Zaterdag gaan we er weer op uit met Spandana en als spetterend einde van de week leven we ons zondag uit in ons grandioze kwartet. Dat de week alweer bijna om is, kunnen we nauwelijks geloven. De tijd vliegt hier!

Nu zijn jullie weer op de hoogte van Florence Nightingale en moeder Theresa in India. Krijgen we ook uitgebreid verslag van het thuisfront? Jullie weten dat onze gedachten vooral uitgaan naar de politieke situatie in Nederland. Trouwens, wat is het Monatoetje van de maand?

Liefs,

Foke en Lineke