Nog een paar dagen en onze tijd in Lakhnadon zit er alweer op. Dinsdag reizen we terug naar Delhi voor een korte break. We zien er erg naar uit om onze Westerse kleding aan te trekken en Zarema weer te ontmoeten. Na Pasen gaan we vanuit Delhi naar een ziekenhuis in de plaats Robertsganj in de staat Uttar Pradesh.

De afgelopen twee weken in Lakhnadon vlogen voorbij. Onze vrije tijd werd volledig in beslag genomen door leuke uitstapjes en veel gezelligheid.

De geneeskundestudenten Finlay en Risu zijn ondertussen weer vertrokken. De laatste dagen waren ze nog steeds een beetje hielenlikkerig, maar we hadden niet verwacht dat we zo goed met ze konden opschieten. En nee, dit was niet alleen vanwege de heerlijke gekookte aardappels die ze voor ons klaarmaakten. Na elke dienst gingen we ijsjes met ze eten op de markt en sloegen we een nieuwe voorraad snoep in. Daarna liepen we over de onverlichte snelweg terug naar de keuken waar zij ons leerden hartenjagen en wij hen leerden bullshitten (liegen). Voor het slapen gaan, werden we verblijd met een zeer geïmproviseerde doucheserenade aangezien onze badkamers dicht naast elkaar staan. Nu ze vertrokken zijn, krijgen we nog dagelijks debiele moppen gesmst.

Van de nieuwe buren kunnen we niet testen of ze ook zulke gesmeerde keeltjes hebben, want we zijn verhuisd naar een andere kamer met uitzicht op wildplassende vrouwen. Terwijl wij bungelend op ons balkonnetje genieten van de zon komt het vaak voor dat familieleden van patiënten pal voor onze neus een bepaald muurtje opzoeken.

De reden van onze verhuizing is dat Dr Koshi, een gepensioneerde chirurg, zal invallen voor dr. Adarsh en dr. Lata nu ze op vakantie zijn. Hij verblijft in onze oude kamer en wij hebben er een mooiere kamer voor in de plaats gekregen.

De afgelopen dagen hebben we veel tijd doorgebracht met de artsen. Dit begon toen ze ons meenamen naar een dam met prachtig natuurgebied erom heen. Nadat we ze ervan verzekerd hadden dat we echt ons A-diploma hebben, gingen we in een lek bootje varen. Heelhuids teruggekomen op de compound liet dr. Lata enthousiast haar nieuwe kleding zien in hun slaapkamer. We vonden het een grappige gedachte dat wij zittend op het bed van de artsen hun nieuwe overhemden en sari's bewonderden.

De volgende dag nam dr. Lata ons mee om nieuwe Salwar Kameez (broek, jurkje en shawl) uit te zoeken op de markt. Ze gaf ons veel nuttige adviezen. De belangrijkste les was: 'Don't think, just buy'. We kochten elk twee setjes stoffen. 's Avonds kwam er iemand op de compound om de maten op te nemen. Vandaag of morgen kunnen we erin rondparaderen!

Wat we al wel in huis hebben, zijn onze sari's!!! Toen we een kopje chai aan het drinken waren bij sister Neelima showde ze haar sari's en meteen trokken we erop uit om er zelf ook een te bemachtigen. De sari's hadden we al snel uitgezocht, maar zo makkelijk kwamen we er niet van af. Het was tijd om bijpassende bling bling aan te schaffen. Nepgoud, glinsterdingen, felle kleurtjes: een barbiepop is er niets bij!

Het omwikkelen van de sari is een lastig karwei. Het is ons een aantal keren voor gedaan, Neelima en Gita bai hebben ons geholpen en we hebben zelf geoefend, maar nog steeds hebben we het niet helemaal onder de knie. Beiden zijn we erg blij met de sari's en dat we nog geen profs zijn in het aantrekken, geeft ons een goed excuus om ze steeds weer aan en uit te doen.;-)

We komen in het ziekenhuis nog steeds nieuwe dingen tegen en we mogen ook veel handelingen doen, zoals katheteriseren, wonden verzorgen en infusen inbrengen. Op zaal liggen vooral patiënten met malaria, bloedarmoede of vergiftiging. De afgelopen dagen zijn er kinderen binnengekomen met verschrikkelijke brandwonden veroorzaakt door olielampen. Er waren weer een aantal bevallingen; de keren dat we een miskraam zagen, vonden we heel moeilijk. De houding van de verpleegkundigen viel ons op: enerzijds leken ze er heel nuchter mee om te gaan, anderzijds waren ze erg zorgzaam voor de vrouwen.

Onze laatste Spandanadag gingen we mee met het team dat de mensen in de dorpen helpt met het bouwen van dammen, zodat ze na het regenseizoen genoeg water tot hun beschikking hebben. We zijn bij vier verschillende dammen geweest; enkelen hiervan waren nog in aanbouw. De ingenieur (bij wie we 's ochtends een zuid-Indiaas ontbijt hebben gegeten) was erg ontevreden over de voortgang van twee dammen door een foute inschatting van de benodigde materialen. Bij één dam waren er drie vrouwen aan het werk. Een oude vrouw sjouwde hele zware stenen op haar hoofd naar de dam, waar twee meisjes bezig waren met het maken van cement.

Het toppunt van de dag waren onze belevenissen met mr. Nand. We zijn al heel wat vreemde vogels tegengekomen, maar hij spant de kroon. Net zoals iedereen hier op de compound zijn wij ervan overtuigt dat het goed met ons gaat, maar mr. Nand heeft hier heel andere ideeën over. Hoewel zijn werk in een totaal ander vakgebied ligt, besloot hij vandaag mee te gaan om ons te helpen bij al onze problemen. De sleutel tot het overleven in India is het kernwoord 'habits'. Dit is het grootste deel van de Engelse vocabulaire van mr. Nand, vandaar dat hij het in elke zin gebruikt. Ondanks zijn gebrekkige Engels kwam hij op het bijzondere idee om te fungeren als tolk Hindi-Engels tussen de perfect Engelssprekende ingenieur en ons. Een voorbeeld van de communicatie tussen mr. Nand en ons: toen we op het punt stonden om druiven te wassen voordat we ze opaten, kreeg mr. Nand een heldere ingeving. 'No no, no good for us. We have a big problem. We wash, then eat. That's a habit. Habit: can you say? Say: habit.' Hij had niet in de gaten dat Foke al een half uur met een fles water voor zijn neus stond te zwaaien. Na dit soort momenten kunnen we ons echt niet meer inhouden van het lachen en dan begint hij hartelijk mee te lachen, omdat hij zichzelf zo'n grappenmaker vindt.

In India is er altijd een reden voor een feestje: meestal 's nachts; soms zelfs overdag. Hier zijn we wel achtergekomen toen we i.v.m. palmpasen in onze sari's mee moesten lopen in een optocht naar de kerk. De meeste mensen van de compound strompelden mee, zwaaiend met verlepte takken. De enige enthousiastelingen waren mrs. Malche, de hoofdzuster en jawel: mr. Nand. Deze laatste had een papier mee met Hindi-leuzen die hij door de straten schreeuwde, ondersteunt door allerlei wilde gebaren. Van de mensen die meeliepen werd verwacht dat zij reageerden op deze strijdkreten. Tot grote frustratie van mr. Nand riepen ze steeds het verkeerde antwoord terug. Onze lachspieren kwamen pas echt op gang toen mrs. Malche al krijsend liedjes begon in te zetten. Pubers die voor ons liepen, leken hier niet veel zin in te hebben. Als ze zich stilhielden, werden ze niet bepaald zachtaardig aangespoord om hun stemmen te verheffen.

Wat waren we blij toen we de kerk bereikt hadden. We kregen van iedereen te horen hoe mooi ze onze sari's en bijpassende 'juwelen' vonden.

Een jongen leerde ons een nieuw Hindizinnetje dat we een aantal keer herhaalden om te onthouden. Later kwamen we erachter waarom mr. Nand steeds: 'that's true' zei. We zeiden namelijk: 'O, wat zijn wij mooi!' We kunnen het de jongen niet kwalijk nemen dat hij dit grapje uithaalde, want ook wij zijn schuldig. Elke avond bij het verlaten van de keuken zegt mr. Arpit, de apotheker trots tegen ons: 'Ik ben een geit. Koelkast!' Hij snapt niet waarom wij elke keer weer in lachen uitbarsten, want hij is in de veronderstelling dat hij zegt: 'Ik ga. Welterusten!'

's Avonds waagden wij ons aan het kokkerellen voor zeven personen. We hadden het al lang geleden beloofd en nu was eindelijk de tijd aangebroken om onze keukengenoten Hollandse pot voor te schotelen. Het menu bestond uit: tomatensoep, kip, aardappelpuree, bloemkool en wortelen, appelmoes en als toetje appelpannenkoeken met ijs, chocola en fruit. Klinkt goed, toch?

We begonnen mooi op tijd, maar er waren wel wat stressfactoren. Op het moment dat alles lekker sudderde en pruttelde, viel het licht uit. Toen dit probleem verholpen was, brak de zwanenhals onder de gootsteen waardoor de hele keuken blank stond. Juist op dat ogenblik kwamen de apotheker, de chirurg en de tandarts binnenvallen. Terwijl de tandarts en de apotheker nutteloze discussies voerden over het aansteken van een gasfornuis, begon de chirurg af te wassen, groenten te snijden en stoelen naar de keuken te slepen. Daar hadden we tenminste wat aan!

De maaltijd bleek een waar succes te zijn. Toen de chirurg werd opgeroepen om een keizersnee uit te voeren, schepte hij rustig nog een keer op en wilde hij per se wachten op het toetje. Voor ons werden toen alle complimentjes over het eten bevestigd. De tam tam op de compound werkte weer uitstekend: de volgende dag kwam een verpleegkundige om de recepten vragen.

We zijn nu druk aan het inpakken en afscheidscadeautjes aan het klaarmaken. Morgenochtend gaan we naar Jabalpur, waar de trein naar Delhi 's avonds vertrekt. Overdag laten de chauffeur en één van de geneeskundestudenten ons de stad zien.

Nu we dit verhaal geschreven hebben, is er echt geen smoesje meer om het proppen van veel kleren in zeer weinig ruimte uit te stellen. Wish us luck!

Liefs,

Foke en Lineke