Treinreis & aankomst Lakhnadon
Lieve allemaal,
Wat zijn we blij dat we na een enerverende treinreis in Lakhnadon aangekomen zijn. De koffers zijn uitgepakt, de kamer is ingericht, de eerste stagedag zit erop en de was hangt fris aan de lijn (dank je, Hieke!).
Maar eerst de treinreis... sommigen van jullie wisten al dat we 18 uur in de trein zouden zitten. Helaas hadden we in totaal acht uur vertraging. Op het station in Delhi kwamen we tot de ontdekking dat de trein pas drie uur later zou vertrekken. Samen met Zarema hebben we rondgeneusd op een markt. Hier hebben we beiden oorbellen gekocht (Ong. 15 eurocent per paar).
Toen we na uren winkelen weer terugkwamen op het station bleek dat de trein eerst nog een paar uurtjes schoongemaakt zou worden voor vertrek. Gelukkig mochten wij onze bagage vastketenen en in de trein blijven. Zarema bleef een poos gezellig bij ons zitten totdat ze er echt van verzekerd was dat we veilig en vooral weldoorvoed op reis zouden gaan. In plaats van Zarema kregen we de meest 'gezellige' reisgenote die iemand zich kan wensen.
De trein reed Delhi uit en wij raakten aan de praat met reisgenote Francoise op het stapelbed naast die van ons. Deze praatzieke, alleenreizende, Franse, ex-tandarts met een stem als een gillende keukenmeid hebben wij al snel omgedoopt tot 'freule Francoise'. Nadat we het horrorverhaal over onze afstervende verstandskiezen drie keer hebben aangehoord, werd er met behulp van een Frans reisboekje een complete reis door India voor ons uitgestippeld. Vrolijk vertelde ze aan een stel zeer geïnteresseerde Indiase militairen dat ze als vrouw in haar eentje door India trok en dat ze haar man achterliet in Frankrijk. Onze ervaren reisgenote was vergeten om eten en drinken mee te nemen. Smachtend keek ze lang naar ons brood, terwijl ze vrolijk doorratelde over de reserves die ze nog had, wijzend naar haar buik. Gelukkig bestaan er nog mensen met een goed hart op deze wrede wereld, want wij besloten ons brood in te ruilen voor haar Toblerone-chocoladereep. Wat een opoffering! (De extra tas met brood en koekjes hebben we verborgen kunnen houden.)
Op freule Francoise na, viel de treinreis best mee. De bedden en het beddengoed waren prima en we konden films kijken op de laptop door de elektriciteit. Helaas hebben we niet goed geslapen door alle geluiden om ons heen. Uiteindelijk kwamen we rond 18.00 u de volgende dag aan in Jabalpur waar we onze driver moesten vinden. De bagage lieten we dragen door porters. Een aardige Indiase buurman uit de trein onderhandelde voor ons over de prijs. Dit ging goed, totdat onze freule zich ermee ging bemoeien. Allereerst probeerde ze deze dragers af te schepen met een paar centen. Toen ze doorhad dat dit ongeveer vijfmaal minder was dan een redelijke prijs, probeerde ze een andere strategie. Ze pakte de 150 roepies uit Lineke haar hand. Met een gul gebaar gaf ze dit aan de porters, hierna bood ze Lineke 15 cent en een lekkere kus aan.
We hebben erg kunnen bijtanken in de auto op weg naar Lakhnadon. Af en toe hadden we een praatje met de driver en we hebben genoten van de koffie onderweg. 's Avonds rond 21.00 u reden we het terrein van Christian Hospital Lakhnadon op.
Alle mensen die werkzaam zijn in en om het ziekenhuis wonen op een ommuurde compound in het dorp. Meteen na onze aankomst gaven Mr Albert ( administrator) en Mr. Mandell ( coördinator van de compound) een rondleiding door ons huis. Dit is groter en leuker dan we verwacht hadden. We delen een slaapkamer en hebben een ruime woonkamer. Onze poedelplek is vies, maar van alle gemakken voorzien. We zijn al lang blij dat we een western style toilet hebben, in plaats van het gebruikelijke gat in de grond. Soms hebben we wel ruzie met het elektriciteitssysteem. We hebben een ingewikkelde uitleg gekregen, maar het komt hierop neer: Een deel van de dag hebben we de beschikking over stroom van de overheid, tijdens het andere deel maakt de compound gebruik van een generator. Als het licht uitvalt, moeten we op een aantal knopjes drukken en halen we een hendel heen en weer. Hierna floept het licht wel weer aan.
Ons eten wordt bereid door de kokkin Gita. We zitten vaak met verschillende mensen in het keukentje, genoeg hulp om op een Indiase manier te leren eten en ondertussen wat Hindi te leren. Deze Indiase manier van eten houdt in dat je met de rechterhand rijst en curry in je mond propt. Helaas is het minder simpel dan het lijkt, met alle regeltjes waaraan voldaan moet worden. Eten is één van de belangrijkste gebeurtenissen op de dag, Indiase mensen eten vaak en veel. Wanneer je het eten dat iemand je voorzet waardeert, moet je dit laten merken door vooral veel op te scheppen.
Inmiddels zijn we al drie dagen verder, twee hiervan hebben we in het ziekenhuis doorgebracht. In twee dagen tijd hebben we al twee bevallingen gezien, allebei zeer gecompliceerd. Bij de eerste bevalling lag het kindje met het hoofd naar boven, dit wordt een breech delivery genoemd. We mochten de hartslag van de baby controleren en de positie voelen. Gisteren kwam een vrouw van 22 het ziekenhuis binnen rond een uur of 15:00. Sinds de vorige dag probeerde ze te bevallen in een ander ziekenhuis. Omdat dit niet lukte, kwam ze bij ons in het ziekenhuis. Ze was heel bang en vermoeid, hierdoor stribbelde ze tegen en moest ze naar de labour room gesleept worden. Na een aantal uren werd haar zoontje geboren. Hij had een erg lang achterhoofd doordat het een forceps delivery was ( m.b.v tang)
Het viel ons op dat de verpleegkundigen best ruw met deze vrouwen omgingen. Ze snauwden bevelen en hechtten de vrouwen na de bevalling zonder verdoving. De vrouwen mochten niet huilen tijdens de bevalling en het hechten. Met beide vrouwen en hun kindjes gaat het goed.
Natuurlijk hebben we meer gedaan dan naar bevallingen kijken, we zullen iets vertellen over het ziekenhuis. In grote lijnen bestaat het ziekenhuis uit twee departments. Deze zijn de wards en de OPD.
Tijdens deze eerste twee dagen hebben we op de wards gestaan. Er is een female ward voor vrouwen met gynaecologische behandelingen (8 bedden), een gemengde ward (10 bedden) en 4 private rooms. Deze ruimtes zijn heel klein en bovendien komt de hele familie mee om te zorgen voor de basiszorg en de maaltijden voor de patient.
We hebben een paar kleine dingetjes gedaan, zoals helpen bij de rondes waarbij de bloeddruk, temperatuur en pols om de vier uur worden opgemeten bij elke patient. Dit vinden wij lichtelijk overdreven, maar dit zeggen we natuurlijk niet. Het was wel even wennen voor ons dat we bij alles wat we doen door een heleboel mensen op de vingers worden gekeken. Niet alleen door de familie die de hele dag bij de patient aan bed zit, maar ook door de verpleegkundigen die alle handelingen met elkaar doen.
Vanaf maandag lopen we om de beurt mee op de OPD: out patient department.
Dit is de plaats waar de patiënten het ziekenhuis binnenkomen en geregistreerd worden. De arts stelt de diagnose waarna het verpleegkundig onderzoek uitgevoerd wordt. In het ziekenhuis werkt één artsenechtpaar: Dr Adarsh en Dr.Latta. Ze hebben ons al veel uitgelegd tijdens de bevallingen en de artsenvisites.
Vandaag is het zondag, onze eerste vrije dag. Vanochtend zijn we met de hoofdzuster ( Mrs.Malche) en haar man naar de kerk toe gelopen. Onderweg kwamen we verschillende koeien en wild zwijnen tegen. Vooral Lineke reageerde hier erg enthousiast op door van elk beest foto's te maken. De kerkdienst was erg interessant, want het Hindi was natuurlijk geen probleem voor ons. We hebben ons geïntroduceerd, de kinderen zongen een Engels liedje voor ons en na de ellenlange dienst kwamen verschillende mensen met ons praten.
Nadat we met de ambulance terug waren gekeerd op de compound, hebben we kleine cadeautjes uit Nederland aan de kinderen uitgedeeld. Het gevolg is dat alle kinderen nu al 'auntie, auntie' schreeuwend achter ons aan rennen.
We proberen ons aan te passen aan de sociale gedragscode hier. Vandaag zijn we uitgenodigd bij mensen thuis. Laatst waren ze in Nederland geweest en zijn hier trots op. Daarom probeerden ze Nederlandse koffie voor ons te maken. Dit smaakte ons goed, Gita ( de kok) maakt koffie die eruitziet, ruikt en smaakt als melk. ( Dit betekent volgens Zarema dat ze veel respect voor ons heeft).
We waren blij met deze uitnodiging om op bezoek te komen, want het is hier sociaal gewenst om elkaar veel te bezoeken.
Een belangrijke gedragsregel is dat je moet opstaan wanneer iemand met een hogere positie de kamer binnenkomt. Alle verpleegkundigen staan onmiddellijk op wanneer de dokters of de hoofdzuster langslopen of binnenkomen. Voor ons is het lastig in te schatten wanneer we wel of niet voor iemand moeten opstaan, omdat we bij sommige mensen niet weten hoe belangrijk ze zijn. Iedereen zegt de hele tijd dat we moeten gaan zitten, waarbij ze hun eigen stoel aan ons aanbieden. Wij denken dat het een voorrecht is om te mogen zitten en voelen ons soms een beetje bezwaard.
We hebben het hier tot nu toe naar ons zin, we voelen ons welkom.
De communicatie met de mensen op de compound gaat goed, want ze spreken redelijk goed engels. Ze willen graag dat we aangeven wat we willen leren en doen, ons worden veel mogelijkheden geboden.
Nu we dit verhaal op de weblog plaatsen, is het al maandag. We hebben onze dienst er net op zitten, Foke bij de opd en Lineke bij de wards. Morgen gaan we naar een scholing over childcare, gegeven door Dr Lata.
Bedankt voor al jullie leuke reacties!! Hier zien we steeds naar uit.
We zijn erg benieuwd hoe het met jullie gaat, let us know!
Liefs, Lineke en Foke
Life in Delhi
Hoi allemaal!
Eergisteren moesten we vroeg uit de veren voor de orientatie met Zarema. Samen met haar man kwam ze ons ophalen om naar haar kerk te gaan, waar we een rustig gesprek konden voeren. Leuk om nu bij daglicht het verkeer in Delhi mee te maken, nog nooit zoveel auto's op zo'n klein oppervlak gezien. Een aantal belangrijke verkeersregels zijn: bumperkleven, toeteren om je komst aan te kondigen en op het laatste moment remmen. We vonden het heel grappig en zaten heel relaxed bij Zarema achter in de auto.
Nu wat over de orientatie. Tijdens het gesprek kregen we een heerlijke fruitmix en thee zonder suiker! Ook kregen we hier ein-de-lijk een glaasje water.:) Zarema vertelde ons een heleboel over de cultuur en gedragsregels in India. Zo hebben vrouwen een erg slechte positie in het land, om een voorbeeld te geven: wanneer haar man sterft, wordt zij geacht om zich levend te laten verbranden met haar man. Wanneer een meisje wordt geboren, is dit een last voor de familie omdat de vader zijn hele leven moet werken om een bruidsschat voor de schoonfamilie van zijn dochter te kopen.
Wat de cultuur betreft, gaan wij proberen ons aan de volgende regels te houden:
- Opstaan wanneer iemand met een hogere rang de kamer binnenkomt.
- Indirect proberen duidelijk te maken wat je bedoelt, te directe communicatie kan beledigend zijn.
- Niets met onze linkerhand aangeven, beide handen mag wel.
- Niets op de vloer leggen: onrein.
- Alles doen wat de artsen en oudere verpleegkundigen zeggen. Hier niet tegenin gaan als je het er niet mee eens bent.
We hebben gesproken over wat we in de verschillende ziekenhuizen kunnen verwachten, maar verhalen hierover horen jullie als we er eenmaal zijn.
Onze eerste avondmaaltijd in India was meteen een goede kennismaking met ' rice and curry.' Meteen nadat we de eerste hap genomen hadden, sprongen de tranen ons in de ogen. Het was zo pittig dat we helemaal ontroerd waren! De smaak was trouwens heerlijk, we zullen nog wel moeten wennen aan het spicy effect. O ja, de ober vertelde ons dat dit een milde curry was.
We waren lekker een filmpje aan het kijken op de laptop, toen Lineke een verdachte brandgeur rook. Al snuffelend zijn we de hele kamer doorgegaan. Toen besloten we om eventjes om het hoekje van de deur te kijken. We werden overweldigd door een rookwalm en naar beneden rennende mede-toeristen. Relaxed besloten we dat een van ons bij de kamer bleef, terwijl de ander beneden ging kijken wat er aan de hand was. Foke liep naar beneden, maar halverwege de trap besloot ze naar boven te gaan omdat ze haar pyjamabroek nog aan had. Daar stond Lineke ontspannen tegen de muur leunend op haar te wachten. Toen kwam er iemand naar boven die vertelde dat het probleem al was opgelost. Na deze onwelkome interruptie konden we de draad van de film weer oppakken en chocola en drop eten. We hebben een superleuke avond gehad.
We hadden erg veel zin in de volgende dag: shoppen in Delhi! Om 12:00 u hadden we met Zarema afgesproken en om 11:45u werden we wakker. Helaas hadden we het ontijt gemist, maar geen getreur: we zijn lekker bij de bakker geweest. Zarema had een jongen uit Duitsland meegenomen die ook in een ziekenhuis gaat stagelopen. We vonden het heel gek, hij had heel veel zin om met ons te gaan shoppen. Terwijl Zarema en Matthias wat spullen gingen kopen voor hem, hadden wij de tijd om alvast rond te kijken in het centrum. Rond kijken?! Wij werden aangestaard! Toen we de mannen met hun stortvloed van vragen van ons af hadden geschud, konden wij alles in ons opnemen. Aan de ene kant was het vrolijk en kleurrijk, maar aan de andere kant zagen we ook nare dingen. Kinderen en oude mensen kwamen bij ons bedelen, op straat lagen mensen met open wonden, kinderen snoven lijm en mensen die in krotjes leven. We vonden het wel lastig hoe we hiermee om moesten gaan, vooral met de bedelaars. Bij sommige mensen is het duidelijk te zien dat ze liegen, zoals een man die vrolijk naar ons toe kwam en zei dat hij ons kende van het hotel, yeah right! Een oude man hebben we geld gegeven, hij zag er echt wanhopig uit.
Zarema en Matthias kwamen bij ons terug en het tijdstip om te gaan winkelen was aangebroken! Allereerst gingen we uniformen kopen voor in het ziekenhuis. Deze bestaan uit een megagrote pofbroek, een jurkje en een jasje. Deze hadden we snel gekocht (voor omgerekend 5 euro per uniform), in tegenstelling tot de traditionele indische kleding. Er was zoooveel keus! Het was veel leuker dan winkelen in Nederland. We konden per winkel kiezen uit honderden verschillende kleuren en patronen. Nadat we de jurken hadden uitgekozen, zochten we een bijpassende (one-size) broek en shawl uit. Het kiezen was zo moeilijk, alle kleding is prachtig. Zarema, Matthias en al het winkelpersoneel hadden veel inbreng, met name Matthias had een uitgesproken mening. Hij hield de meest afzichtelijke gewaden omhoog, die volgens hem goed bij onze huid zou staan. Hij wist meer over kleurencombinaties dan wij, al sloegen we zijn adviezen in de wind. We hebben heel veel gehad aan de adviezen van Zarema, we zijn helemaal geobsedeerd door onze nieuwe kleding (kijk maar naar de foto's!).
Deze avond was de curry al veel minder pittig voor ons. We genoten ervan!
Het is ook leuk om op de andere mensen te letten in het restaurant. Zo hebben we een wat ouder brits echtpaar stiekem 'Hyacinth en Richard' genoemd (uit de serie Schone Schijn). We lachen ons (uiteraard zonder dat ze het merken) rot om de vrouw die zich overal mee bemoeit, een typisch stemmetje heeft en prachtige bloemetjesjurken draagt. Haar man sloft met hangende schouders en een treurig gezicht achter haar aan.
De chinezen en japanners die we in het restaurant tegenkomen hebben smetvrees. Dit is duidelijk te zien aan de witte mondkapjes en de manier waarop ze hun servies desinfecteren voor gebruik. Wij hebben hier totaal geen last van, niks is ons te smerig. Zo wordt ons toch al goede afweersysteem nog sterker dan sterk. Lekker om je maar 2 minuten per dag zorgen te maken over je uiterlijk, nou ja okee, onze gedachten zijn de hele tijd bij onze nieuwe kleren.
De cadeaujtes en kaartjes die we meegekregen hebben vinden we super!! We maken er veel gebruik van. We gaan zo een poging doen om onze ouders te bellen. Hierna gaan we enorm veel eten inslaan voor onze treinreis naar Lakhnadon. Als we thuiskomen denken jullie misschien dat we naar de VS zijn geweest, maar we kunnen hier in India veel lekker gebakjes en chocola kopen. Zo hopen we langzamerhand in onze nieuwe broeken te groeien. In Nederland is dit namelijk minstens maat 60!
Nou, we vertrekken bijna uit het hotel. checken jullie onze foto's?
Liefs en xxx,
Lineke en Foke
Aankomst New Delhi
Hallo lieve iedereen!
Op dit moment zijn wij in een YMCA-hotel in Delhi. Om 00.30 u kwamen we aan op het vliegveld. De reis was goed. We hadden gezellige buren in het vliegtuig! Een Nederlandse jongen met zijn vriendin/vrouw uit Maleisie! Ze wonen in Delhi en hebben ons een heleboel tips gegeven over the do's en dont's. Verder Bollywwoodfilms gekeken en veel chocola en ijs gegeten tijdens de vlucht! Dat maakte de vlucht erg prettig voor ons. Het was zo voorbij.
Toen we aankwamen op het vliegveld moesten we een 'cash machine' zoeken. Dit bleek een hele opdracht te zijn. Daarom zijn we eerst op zoek gegaan naar onze chauffeur. Dat was niet zo lastig. Het was wel gek, want er was een hele menigte chauffeurs die bordjes ophielden met passagiersnamen. Toen weonze chauffeurgevonden hadden, besloten we onderweg te pinnen. We ontvluchtten de mensen die ons vriendelijk, maar irritant naar hun kraampje probeerden te lokken, hoewel we smachtten naar water.
De verleiding was daarom groot om het water op te drinken dat ons in een kannetje werd aangeboden in het hotel. Onze buren in het vliegtuig hadden ons nog extra op het hart gedrukt om alleen water te drinken uit een verzegelde fles. Hier hebben wij ons natuurlijk braaf aan gehouden. Over water gesproken, met het rustgevende geluid van een lekkende wc-stortbak vielen wij rond 03.30 u in slaap.
Deze slaap werd ruw verstoord door de wekker die vier uur later afging. Tijdens het ontbijt kwamen we tot de ontdekking dat we een uur te vroeg waren opgestaan. We hebben een echt Indisch ontbijt gehad. Deze ervaring was goed en spicy! We moeten nog wel wennen aan de thee met sloten melk en kilo's suiker...;-)
Net lekker met onze ouders gebeld, dat was echt fijn!
Over een half uur komt Zarema (onze guide) ons ophalen voor een orientation in Delhi. Het afscheid in Nederland was moeilijk, maar daarna hebben we ons geen moment verveeld en we hebben het allebei goed naar onze zin!:) Jullie horen snel weer van ons!
Liefs,
Foke en Lineke
Aankomst New Delhi
Hallo lieve iedereen!
Op dit moment zijn wij in een YMCA-hotel in Delhi. Om 00.30 u kwamen we aan op het vliegveld. De reis was goed. We hadden gezellige buren in het vliegtuig! Een Nederlandse jongen met zijn vriendin/vrouw uit Maleisie! Ze wonen in Delhi en hebben ons een heleboel tips gegeven over the do's en dont's. Verder Bollywwoodfilms gekeken en veel chocola en ijs gegeten tijdens de vlucht! Dat maakte de vlucht erg prettig voor ons. Het was zo voorbij.
Toen we aankwamen op het vliegveld moesten we een 'cash machine' zoeken. Dit bleek een hele opdracht te zijn. Daarom zijn we eerst op zoek gegaan naar onze chauffeur. Dat was niet zo lastig. Het was wel gek, want er was een hele menigte chauffeurs die bordjes ophielden met passagiersnamen. Toen weonze chauffeurgevonden hadden, besloten we onderweg te pinnen. We ontvluchtten de mensen die ons vriendelijk, maar irritant naar hun kraampje probeerden te lokken, hoewel we smachtten naar water.
De verleiding was daarom groot om het water op te drinken dat ons in een kannetje werd aangeboden in het hotel. Onze buren in het vliegtuig hadden ons nog extra op het hart gedrukt om alleen water te drinken uit een verzegelde fles. Hier hebben wij ons natuurlijk braaf aan gehouden. Over water gesproken, met het rustgevende geluid van een lekkende wc-stortbak vielen wij rond 03.30 u in slaap.
Deze slaap werd ruw verstoord door de wekker die vier uur later afging. Tijdens het ontbijt kwamen we tot de ontdekking dat we een uur te vroeg waren opgestaan. We hebben een echt Indisch ontbijt gehad. Deze ervaring was goed en spicy! We moeten nog wel wennen aan de thee met sloten melk en kilo's suiker...;-)
Net lekker met onze ouders gebeld, dat was echt fijn!
Over een half uur komt Zarema (onze guide) ons ophalen voor een orientation in Delhi. Het afscheid in Nederland was moeilijk, maar daarna hebben we ons geen moment verveeld en we hebben het allebei goed naar onze zin!:) Jullie horen snel weer van ons!
Liefs en dikke t?t,
Foke en Lineke
Welkom op onze Reislog!
Hallo en welkom oponze reislog!
Dé plaats om op de hoogte te blijven van alle avonturen en ervaringen tijdens deze reis. Vanaf nu zul je hier dan ook regelmatig nieuwe verhalen en foto's vinden, en via de kaart weet je altijd precieswaar wij ons bevindenen waarwe zijngeweest! Meer informatie over ons en de reis die we gaan maken, vind je in het profiel.
Wil je automatisch een mailtje ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of een nieuwe fotoserie op deze site staat? Meld je dan aan vooronze mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de rechter kolom.
We zien je graag terug op ons reislog en laat gerust af en toe eens een berichtje achter!
Leuk dat je metons meereist!
Groetjes,
Lineke en Foke