Het is weer hoog tijd om jullie bij te kletsen over de afgelopen weken. We zijn ondertussen al actief aan het werk in het ziekenhuis in Robertsganj, maar hier ging heel wat aan vooraf…

Nadat we van de mensen in Lakhnadon afscheid hadden genomen, vertrokken we naar Jabalpur. Het was super dat de driver de omgeving van deze stad zo goed kende, zodat hij ons prachtige stukjes natuur kon laten zien. Onze trip begon met het varen op het water bij een hele grote dam (Balgi). We konden kiezen: ons in het zweet werken op een waterfiets of lekker lui in een speedboot hangen. Hoewel wij dol zijn op alles wat met sport te maken heeft, kozen wij toch voor de tweede optie.

Het is maar goed dat we niet al onze energie verspild hebben aan waterfietsen, want de sportieve uitdaging volgde al snel bij het bezoeken van watervallen in de buurt. Het water stond erg laag, omdat dit het droge seizoen is. Dit gaf ons de kans om de rivier door te waden, wat makkelijker gezegd is dan gedaan. De driver spurtte naar de overkant terwijl wij worstelden met de sterke stroming en de glibberige en scherpe bodem. Het was een hele klus om de fotocamera en portemonnees veilig naar de overkant te brengen, maar de overtocht was heerlijk verfrissend.

Een andere bezienswaardigheid in de buurt van Jabalpur is Marble Rock (marmerrotsen). Het nam een uur van onze tijd in beslag om een paar Duitse hippies er van te overtuigen dat 50 roepies (80 cent) echt niet te duur is voor een uur varen door dit natuurgebied. Tijdens het varen zagen we lichte en donkere rotsen die verschillen in hardheid en structuur. Daarnaast genoten we van de mythes die de gids ons vertelde.

Na een zeer avontuurlijk en geslaagd dagje ontmoetten we de geneeskundestudenten uit Lakhadon weer. Het was heel leuk: we konden ze mooi gebruiken om al onze bagage de trein in te sjouwen (tegen betaling uiteraard: een pakje chocoladekoekjes).

De trein kwam op tijd aan in Delhi, waar we naar Zarema's stekkie gingen. Onze harten maakten een sprongetje toen we erachter kwamen dat ze een hond heeft, genaamd Mango. Eindelijk een hond die we wel mochten aanraken. O ja, haar man en zoontje zijn ook erg leuk.

Het was echt heerlijk om al winkelend in onze eigen kleren door Delhi te slenteren en ondertussen regelmatig naar de Mac Donalds te gaan. Toch was dit niet de reden waarom we ons hier thuis voelden, dat was namelijk de gastvrijheid van Jeremy en Zarema.

Lineke werd ziek op de dag waarop het bezoek aan de Taj Mahal gepland stond. Dit was de eerste dag in India waarop onze wegen gescheiden werden. Na een uur smste Foke al naar Zarema dat ze Lineke's gezelschap miste. Dit werd versterkt door het opgescheept zitten met een ietwat bijzondere Duitser. Herinneren jullie je nog dat we schreven over Matthias die ons kledingtips gaf tijdens het winkelen? Nu kwam zijn ware aard nog meer naar boven. De vijf uur durende rit naar Agra werd gevuld met een monoloog van Matthias terwijl hij panisch zijn oorlelletjes insmeerde met zonnebrand. Foke prikte door zijn eigenaardigheden heen en zag dat hij van binnen een ware beschermheer is. Als iemand al het lef durfde te tonen om in de richting van Foke te kijken, schreeuwde Matthias in hun gezicht: 'Ga weg! Laat ons met rust!' Hoewel Foke zich doodschaamde, was het wel handig om met zo'n agressief persoon op stap te zijn. Iedereen probeerde foto's van en met ze te maken; door Matthias effectieve aanpak was er nog tijd over om de Taj Mahal te ontdekken.

De Taj Mahal is gebouwd door een Mongolische koning als graftombe voor zijn vrouw, die stierf in haar kraambed. Het was overweldigend om dit gebouw in het echt te zien. Van buiten is de Taj Mahal enorm, binnen was er een kleine ruimte te bezichtigen. De driver nam Foke en Matthias mee naar andere historische bezienswaardigheden in de buurt, waaronder het Red Ford, vanwaar de Taj Mahal goed te zien is.

Eenmaal 'thuisgekomen' bedacht Foke dat het wel heel zielig en eenzaam zou zijn als Lineke alleen lag te kwakkelen. Zoals het echte toeristen betaamt, waren onze darmen flink overstuur. We wilden de trein nemen op de geplande tijd, maar Jeremy en Zarema vonden het beter (en gezelliger) als we de break verlengden. Na totaal anderhalve week rust besloten we om onze stage voort te zetten. Stiekem hadden we niet zoveel zin om weg te gaan. Gelukkig komen we voor en na onze vakantie nog bij ze terug.

Het ziekenhuis waar wij onze stage afronden heet Jiwan Jyoti, wat 'leven' en 'licht' betekent. Het bevindt zich in de plaats Robertsganj in de staat Uttar Pradesh. Dit is een van de warmste gebieden van India en op dit moment is het rond de 45 graden. Het is goed vol te houden, maar we zwemmen in het zweet.

We slapen in het nurses hostel op de compound. Met de verpleegkundigen hier kunnen we het goed vinden. Soms zijn ze heel serieus en willen ze ons veel leren, maar meestal zijn we aan het ouwehoeren en is het een en al meligheid.

Alweer hebben we het getroffen met onze keukengenoten: de Britse geneeskundestudent Adam, de Amerikaanse gynaecologe Catherine en de Indiaase Pratap die administrator is. In onze vrije tijd hangen we met ze rond in de keuken, op het sportveld en al mangoshake drinkend in Robertsganj.

Kortom, ook in dit ziekenhuis vermaken we ons prima! Volgende keer zullen we uitgebreid verslag doen van wat we allemaal uitvreten in het ziekenhuis en op de compound.

Liefs,

Lineke en Foke