Zaterdagavond 1 mei was het eindelijk zover: Het begin van drie weken rondreizen en relaxen. De planning was eerst om maandag 3 mei uit Robertsganj te vertrekken, maar toen Pratap, Adam en Catherine vroegen of we zaterdag al met ze mee wilden gaan, stonden we meteen klaar. We waren blij dat de autorit naar Varanasi niet lang duurde: Samson (de driver) is gek op de airconditioning, maar wij bevroren van de kou! Ook maakten we de eerste regenbui in India mee, wat ons al helemaal het gevoel gaf dat we in Nederland waren.

Gelukkig kregen we al snel een vakantiegevoel toen we gezellig met z'n allen pizza aten en genoten van het uitzicht op de stad en de rivier de Ganges.

Aan het einde van deze superavond moesten we afscheid nemen van Adam, Samson en Pratap. Later zou blijken dat ze ons nog niet konden missen...

Samen met Catherine zochten we onze kamer op voor een zeer kort nachtje slaap. De volgende ochtend om vijf uur dobberden we al met een bootje over de Ganga, die heilig is voor hindoes. Varanasi loopt parallel aan de rivier. Aan de oever zijn ellenlange trappen, die ‘ghats' genoemd worden. Elke ghat is opgedragen aan een hindoegod en twee ghats zijn ingericht voor crematies. Vanuit de hele wereld komen hindoes naar deze plaats om hier te sterven of hun geliefden te cremeren. Ze geloven namelijk dat de cirkel van reïncarnatie doorbroken wordt wanneer hun lichaam verbrand wordt naast de Ganga. We voeren vlak langs deze ghats, waar we zagen hoe lichamen in de open lucht op houtstapels verbrand worden. Tegelijkertijd zijn er een heleboel andere activiteiten gaande. Naast het vuur zagen we kinderen spelen en in grote hopen as zoeken naar tanden en sieraden die ze kunnen verkopen. In het stinkende water van de rivier is het een drukke boel: inwoners en pelgrims zijn druk aan het badderen terwijl ze gebeden opzeggen.

Onze gids op de boot vertelde dat er vijf situaties zijn waarin lichamen niet verbrand hoeven te worden: zwangere vrouwen, kinderen, slangenbeet als doodsoorzaak, priesters en mensen die aan lepra leden. Deze mensen worden met een zware steen aan hun voeten de rivier in geworpen. Na het vertellen van dit verhaal smeerde de gids zijn keel met een paar flinke slokken Gangawater. Op naar de overkant van de rivier!

Een verschrikkelijke stank van lichamen in ontbinding kwam ons tegemoet. We zullen geen beeld geven van wat we zagen, het is vast duidelijk genoeg als we zeggen dat we blij waren om weer terug te varen.

Na het ontbijt besloten we van het begin tot het einde van de ghats te wandelen. Toen we bij de rivier aankwamen, bemerkten we een groot verschil met wat we een paar uur eerder hadden gezien. Het leek net alsof we door een vredig vakantieoord liepen.

Op de terugweg liepen we door de stad met haar nauwe steegjes. Het verkeer in India is verschrikkelijk druk en chaotisch, maar zoals dit hebben we het nog nooit meegemaakt! De stad is net een doolhof. In tegenstelling tot ons heeft Catherine gelukkig wel richtingsgevoel.

We werden niet alleen geblokkeerd door enorme koeien en snelle motors, maar ook door mensen die draagbaren met overledenen naar de rivier tilden. Hun komst werd door zingen aangekondigd en dan moesten we snel aan de kant springen. Het was best eng omdat ze soms uit het niets kwamen aanstampen en de steegjes maar een meter breed waren.

Al met al maakte deze eerste dag Varanasi veel indruk op ons.

‘s Avonds was het tijd voor Catherine om te vertrekken, dus we brachten haar naar Assighat waar Samson haar op zou komen halen. Helaas was niet alleen Samson aanwezig, maar ook de hele meut geneeskundestudenten uit Robertsganj waren meegekomen. Zij besloten om een boottocht te gaan maken, wat ons vieren de tijd gaf om ons uit te leven bij de mac donalds! Net toen we in de auto wilden stappen, kwamen we ineens Adam tegen die zich in zijn vlucht had vergist. Dit was een leuke verrassing. ‘s Avonds gingen we met zn drieën naar de middelste ghat waar allemaal rituelen uitgevoerd worden door priesters. We probeerden ons te concentreren op het spektakel, maar we werden nogal afgeleid door jongens die foto's van ons maakten. Het gaf wel een veilig gevoel dat Adam met ons mee was. We hadden het al snel gezien en propten ons in een tweepersoons fietsrikshaw, arme fietser! Al cola drinkend, belden we uren met Pratap en Catherine die we nu al misten.

3 mei: Partytime! Foke werd wakker door een verjaardagsliedjezingende Lineke. Halverwege moest Foke even helpen, omdat Lineke de tekst was vergeten. Kortom: de dag begon feestelijk. Aan alle tekenen was te zien dat Foke 20 werd: ze kon niet zo goed slapen van de spanning, de kamer was versierd met vlaggetjes en het leukste cadeautje was een Donald Duck pocket. Ook Adam had een leuk verjaardagscadeau: nog een boottochtje over de Ganga. Nadat hij dit keer echt zijn vlucht had genomen, grepen wij onze kans om de rest van de dag te winkelen en wanhopig op zoek te gaan naar koffie en taart. Dit doel werd aan het eind van de dag bereikt. Samen met alle lieve telefoontjes van thuis was ons geluk compleet!

Dinsdag was een speciale dag. Eigenlijk was het de bedoeling om vandaag naar Delhi te reizen, door een kleine complicatie werd dit nog een dag uitgesteld. Lineke is dol op lassi, dit is een yoghurtdrankje waar je veel doorheen kunt mixen. Het leek Lineke leuk om tijdens de lunch eens een special banana lassi te bestellen. Het goedje was groen en smaakte walgelijk, maar zoals Lineke het gewend is smeet ze in een keer de inhoud van het glas naar binnen. Toen we de trappen afliepen naar onze kamer, barstte ze ineens in een hysterische lachbui uit om de manier waarop Foke praat. Foke was helemaal beledigd totdat Lineke bijna van de trap af viel van duizeligheid. Eenmaal beneden viel Lineke huilend op haar bed neer omdat alles met de klok mee draaide. Omdat haar zicht niet meer helder was, probeerde ze zich te focussen op Foke haar gezicht. Foke schrok zich dood omdat Lineke haar eng aan staarde, rondjes door de kamer liep en dan weer op bed neerviel, zich huilend aan haar vastklampte en zei dat ze zo bang was. Foke haalde de dokter erbij, die meteen vroeg of Lineke groene lassi had gedronken. We vertelden dat ze dit inderdaad had gedronken en hierna deelde hij met een serieus gezicht de diagnose mee: Lineke was zo stoned als een garnaal! Wanneer in India een drankje ‘ special' is, betekent dit dat ze er cannabis doorheen gooien.

Foke besloot dat Lineke niet in staat was om te reizen nu ze zo voor pampes lag. Foke is nu al helemaal voor eeuwig mijn (Lineke's) held!

De volgende dag konden we gelukkig een vlucht vinden van Varanasi naar Delhi. Vlak voordat we weggingen kwam Pratap langs om ons nogmaals dag te zeggen. Tegen zijn baas ( directeur van het ziekenhuis) had hij gezegd dat hij voor ‘ urgent business' naar Varanasi moest. Dit bezoek bestond uit kletsen in de taxi naar het vliegveld. In Delhi lieten we ontzettend veel rotzooi achter bij Zarema thuis. De volgende dag vlogen we met heerlijk lichte bagage naar Trivandrum ( staat Kerala). Vanaf hier reden we naar Alleppey, waar we de vorige nacht afgepeigerd aankwamen in het hotel. Vanochtend hebben we al een glimp opgevangen van de tropische omgeving en de zee.

Het is tijd om te gaan lunchen en een duik te nemen in de arabische zee! Helaas kunnen we nog geen foto's plaatsen. We plaatsen zo snel mogelijk albums van onze stage in Robertsganj en onze avonturen in Varanasi. Als jullie willen volgen waar we allemaal naartoe gaan in onze vakantie, kunnen jullie op het kaartje kijken.

Liefs,

Foke en Lineke