Lieve allemaal,

Wat zijn we blij dat we na een enerverende treinreis in Lakhnadon aangekomen zijn. De koffers zijn uitgepakt, de kamer is ingericht, de eerste stagedag zit erop en de was hangt fris aan de lijn (dank je, Hieke!).

Maar eerst de treinreis... sommigen van jullie wisten al dat we 18 uur in de trein zouden zitten. Helaas hadden we in totaal acht uur vertraging. Op het station in Delhi kwamen we tot de ontdekking dat de trein pas drie uur later zou vertrekken. Samen met Zarema hebben we rondgeneusd op een markt. Hier hebben we beiden oorbellen gekocht (Ong. 15 eurocent per paar).

Toen we na uren winkelen weer terugkwamen op het station bleek dat de trein eerst nog een paar uurtjes schoongemaakt zou worden voor vertrek. Gelukkig mochten wij onze bagage vastketenen en in de trein blijven. Zarema bleef een poos gezellig bij ons zitten totdat ze er echt van verzekerd was dat we veilig en vooral weldoorvoed op reis zouden gaan. In plaats van Zarema kregen we de meest 'gezellige' reisgenote die iemand zich kan wensen.

De trein reed Delhi uit en wij raakten aan de praat met reisgenote Francoise op het stapelbed naast die van ons. Deze praatzieke, alleenreizende, Franse, ex-tandarts met een stem als een gillende keukenmeid hebben wij al snel omgedoopt tot 'freule Francoise'. Nadat we het horrorverhaal over onze afstervende verstandskiezen drie keer hebben aangehoord, werd er met behulp van een Frans reisboekje een complete reis door India voor ons uitgestippeld. Vrolijk vertelde ze aan een stel zeer geïnteresseerde Indiase militairen dat ze als vrouw in haar eentje door India trok en dat ze haar man achterliet in Frankrijk. Onze ervaren reisgenote was vergeten om eten en drinken mee te nemen. Smachtend keek ze lang naar ons brood, terwijl ze vrolijk doorratelde over de reserves die ze nog had, wijzend naar haar buik. Gelukkig bestaan er nog mensen met een goed hart op deze wrede wereld, want wij besloten ons brood in te ruilen voor haar Toblerone-chocoladereep. Wat een opoffering! (De extra tas met brood en koekjes hebben we verborgen kunnen houden.)

Op freule Francoise na, viel de treinreis best mee. De bedden en het beddengoed waren prima en we konden films kijken op de laptop door de elektriciteit. Helaas hebben we niet goed geslapen door alle geluiden om ons heen. Uiteindelijk kwamen we rond 18.00 u de volgende dag aan in Jabalpur waar we onze driver moesten vinden. De bagage lieten we dragen door porters. Een aardige Indiase buurman uit de trein onderhandelde voor ons over de prijs. Dit ging goed, totdat onze freule zich ermee ging bemoeien. Allereerst probeerde ze deze dragers af te schepen met een paar centen. Toen ze doorhad dat dit ongeveer vijfmaal minder was dan een redelijke prijs, probeerde ze een andere strategie. Ze pakte de 150 roepies uit Lineke haar hand. Met een gul gebaar gaf ze dit aan de porters, hierna bood ze Lineke 15 cent en een lekkere kus aan.

We hebben erg kunnen bijtanken in de auto op weg naar Lakhnadon. Af en toe hadden we een praatje met de driver en we hebben genoten van de koffie onderweg. 's Avonds rond 21.00 u reden we het terrein van Christian Hospital Lakhnadon op.

Alle mensen die werkzaam zijn in en om het ziekenhuis wonen op een ommuurde compound in het dorp. Meteen na onze aankomst gaven Mr Albert ( administrator) en Mr. Mandell ( coördinator van de compound) een rondleiding door ons huis. Dit is groter en leuker dan we verwacht hadden. We delen een slaapkamer en hebben een ruime woonkamer. Onze poedelplek is vies, maar van alle gemakken voorzien. We zijn al lang blij dat we een western style toilet hebben, in plaats van het gebruikelijke gat in de grond. Soms hebben we wel ruzie met het elektriciteitssysteem. We hebben een ingewikkelde uitleg gekregen, maar het komt hierop neer: Een deel van de dag hebben we de beschikking over stroom van de overheid, tijdens het andere deel maakt de compound gebruik van een generator. Als het licht uitvalt, moeten we op een aantal knopjes drukken en halen we een hendel heen en weer. Hierna floept het licht wel weer aan.

Ons eten wordt bereid door de kokkin Gita. We zitten vaak met verschillende mensen in het keukentje, genoeg hulp om op een Indiase manier te leren eten en ondertussen wat Hindi te leren. Deze Indiase manier van eten houdt in dat je met de rechterhand rijst en curry in je mond propt. Helaas is het minder simpel dan het lijkt, met alle regeltjes waaraan voldaan moet worden. Eten is één van de belangrijkste gebeurtenissen op de dag, Indiase mensen eten vaak en veel. Wanneer je het eten dat iemand je voorzet waardeert, moet je dit laten merken door vooral veel op te scheppen.

Inmiddels zijn we al drie dagen verder, twee hiervan hebben we in het ziekenhuis doorgebracht. In twee dagen tijd hebben we al twee bevallingen gezien, allebei zeer gecompliceerd. Bij de eerste bevalling lag het kindje met het hoofd naar boven, dit wordt een breech delivery genoemd. We mochten de hartslag van de baby controleren en de positie voelen. Gisteren kwam een vrouw van 22 het ziekenhuis binnen rond een uur of 15:00. Sinds de vorige dag probeerde ze te bevallen in een ander ziekenhuis. Omdat dit niet lukte, kwam ze bij ons in het ziekenhuis. Ze was heel bang en vermoeid, hierdoor stribbelde ze tegen en moest ze naar de labour room gesleept worden. Na een aantal uren werd haar zoontje geboren. Hij had een erg lang achterhoofd doordat het een forceps delivery was ( m.b.v tang)

Het viel ons op dat de verpleegkundigen best ruw met deze vrouwen omgingen. Ze snauwden bevelen en hechtten de vrouwen na de bevalling zonder verdoving. De vrouwen mochten niet huilen tijdens de bevalling en het hechten. Met beide vrouwen en hun kindjes gaat het goed.

Natuurlijk hebben we meer gedaan dan naar bevallingen kijken, we zullen iets vertellen over het ziekenhuis. In grote lijnen bestaat het ziekenhuis uit twee departments. Deze zijn de wards en de OPD.

Tijdens deze eerste twee dagen hebben we op de wards gestaan. Er is een female ward voor vrouwen met gynaecologische behandelingen (8 bedden), een gemengde ward (10 bedden) en 4 private rooms. Deze ruimtes zijn heel klein en bovendien komt de hele familie mee om te zorgen voor de basiszorg en de maaltijden voor de patient.

We hebben een paar kleine dingetjes gedaan, zoals helpen bij de rondes waarbij de bloeddruk, temperatuur en pols om de vier uur worden opgemeten bij elke patient. Dit vinden wij lichtelijk overdreven, maar dit zeggen we natuurlijk niet. Het was wel even wennen voor ons dat we bij alles wat we doen door een heleboel mensen op de vingers worden gekeken. Niet alleen door de familie die de hele dag bij de patient aan bed zit, maar ook door de verpleegkundigen die alle handelingen met elkaar doen.

Vanaf maandag lopen we om de beurt mee op de OPD: out patient department.

Dit is de plaats waar de patiënten het ziekenhuis binnenkomen en geregistreerd worden. De arts stelt de diagnose waarna het verpleegkundig onderzoek uitgevoerd wordt. In het ziekenhuis werkt één artsenechtpaar: Dr Adarsh en Dr.Latta. Ze hebben ons al veel uitgelegd tijdens de bevallingen en de artsenvisites.

Vandaag is het zondag, onze eerste vrije dag. Vanochtend zijn we met de hoofdzuster ( Mrs.Malche) en haar man naar de kerk toe gelopen. Onderweg kwamen we verschillende koeien en wild zwijnen tegen. Vooral Lineke reageerde hier erg enthousiast op door van elk beest foto's te maken. De kerkdienst was erg interessant, want het Hindi was natuurlijk geen probleem voor ons. We hebben ons geïntroduceerd, de kinderen zongen een Engels liedje voor ons en na de ellenlange dienst kwamen verschillende mensen met ons praten.

Nadat we met de ambulance terug waren gekeerd op de compound, hebben we kleine cadeautjes uit Nederland aan de kinderen uitgedeeld. Het gevolg is dat alle kinderen nu al 'auntie, auntie' schreeuwend achter ons aan rennen.

We proberen ons aan te passen aan de sociale gedragscode hier. Vandaag zijn we uitgenodigd bij mensen thuis. Laatst waren ze in Nederland geweest en zijn hier trots op. Daarom probeerden ze Nederlandse koffie voor ons te maken. Dit smaakte ons goed, Gita ( de kok) maakt koffie die eruitziet, ruikt en smaakt als melk. ( Dit betekent volgens Zarema dat ze veel respect voor ons heeft).

We waren blij met deze uitnodiging om op bezoek te komen, want het is hier sociaal gewenst om elkaar veel te bezoeken.

Een belangrijke gedragsregel is dat je moet opstaan wanneer iemand met een hogere positie de kamer binnenkomt. Alle verpleegkundigen staan onmiddellijk op wanneer de dokters of de hoofdzuster langslopen of binnenkomen. Voor ons is het lastig in te schatten wanneer we wel of niet voor iemand moeten opstaan, omdat we bij sommige mensen niet weten hoe belangrijk ze zijn. Iedereen zegt de hele tijd dat we moeten gaan zitten, waarbij ze hun eigen stoel aan ons aanbieden. Wij denken dat het een voorrecht is om te mogen zitten en voelen ons soms een beetje bezwaard.

We hebben het hier tot nu toe naar ons zin, we voelen ons welkom.

De communicatie met de mensen op de compound gaat goed, want ze spreken redelijk goed engels. Ze willen graag dat we aangeven wat we willen leren en doen, ons worden veel mogelijkheden geboden.

Nu we dit verhaal op de weblog plaatsen, is het al maandag. We hebben onze dienst er net op zitten, Foke bij de opd en Lineke bij de wards. Morgen gaan we naar een scholing over childcare, gegeven door Dr Lata.

Bedankt voor al jullie leuke reacties!! Hier zien we steeds naar uit.

We zijn erg benieuwd hoe het met jullie gaat, let us know!

Liefs, Lineke en Foke